ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ആര്യൻ എന്നൊരു യുവാവ് താമസിച്ചിരുന്നു. അവൻ വളരെ സമ്പന്നനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; അവൻ വളരെ പിശുക്കനായിരുന്നു. എത്ര പണം ഉണ്ടായാലും, 'ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് ഇത് ഉണ്ടാക്കിയത്, എന്തിനാണ് മറ്റുള്ളവർക്ക് കൊടുക്കുന്നത്?' എന്ന് അവൻ എപ്പോഴും ചിന്തിച്ചു.
അതേ ഗ്രാമത്തിൽ രവി എന്ന ഒരു കർഷകനുണ്ടായിരുന്നു. രവിക്ക് വലിയ സമ്പാദ്യങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് വലിയൊരു മനസ്സുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ കഠിനമായ വരൾച്ചക്കാലത്ത്, രവി തന്റെ ചെറിയ സമ്പാദ്യത്തിൽ നിന്നും ഒരു ഭാഗം തന്റെ അയൽവാസി സോമുവിന്റെ കുടുംബത്തിന് ഭക്ഷണത്തിനായി നൽകി. രവിക്ക് സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾ കുറഞ്ഞെങ്കിലും, ആ പ്രവർത്തി ചെയ്തപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ആര്യൻ രവിയോട് ചോദിച്ചു, 'രവി, നിനക്ക് വളരെ കുറച്ചു മാത്രമേയുള്ളൂ, എന്നിട്ടും നീ എന്തിനാണ് മറ്റുള്ളവർക്ക് കൊടുക്കുന്നത്?'
രവി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'ആര്യൻ, കൊടുക്കുന്നതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന സന്തോഷം മറ്റൊന്നാണ്. നമ്മൾ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സ് വികസിക്കുന്നു. വലിയ മനസ്സ് ഇല്ലാത്തവർ എത്ര സമ്പത്ത് സമ്പാദിച്ചാലും, "ഞാൻ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിച്ചു" എന്ന് പറയുന്നതിലെ ആ വലിയ സന്തോഷവും അഭിമാനവും അവർക്ക് ഒരിക്കലും ലഭിക്കില്ല.'
ആര്യൻ ഇത് മനസ്സിലാക്കി. പണം മാത്രം കൂട്ടി വെക്കുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷമെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പതുക്കെ പതുക്കെ ആര്യനും മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
