ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் வசதியானவன், ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது. அவனிடம் எவ்வளவு பணம் இருந்தாலும், அதை மற்றவர்களுக்குக் கொடுப்பதில் அவனுக்கு ஒரு தயக்கம் இருந்தது. 'இது என் உழைப்பு, இதை யாருக்கும் ஏன் கொடுக்க வேண்டும்?' என்று அவன் எப்போதும் நினைப்பான்.
அதே கிராமத்தில் கதிர் என்ற ஒரு விவசாயி இருந்தான். அவனிடம் மிகக் குறைந்த வசதிகளே இருந்தன. ஆனால், ஒருமுறை கடும் வறட்சிக் காலத்தில், கதிர் தன் சேமிப்பில் இருந்த ஒரு சிறு பகுதியைத் தன் நண்பன் சோமுவின் குடும்பத்திற்குத் தேவையான உணவிற்காகக் கொடுத்தான். கதிர் இதைச் செய்தபோது அவன் முகம் மலர்ந்திருந்தது.
ஒரு நாள், மாறன் கதிரைப் பார்த்து கேட்டான், 'கதிர், உன்னிடம் மிகக் குறைவாகத்தான் இருக்கிறது, ஆனாலும் நீ ஏன் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கிறாய்? உனக்குக் கவலை இல்லையா?'
கதிர் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான், 'மாறன், கொடுப்பதில் இருக்கும் மகிழ்ச்சி வேறு. நாம் மற்றவர்களுக்கு உதவும்போது, நம் உள்ளம் விரிவடைகிறது. அந்தத் திருப்தியைப் பெறத் தகுதியற்றவர்கள் எவ்வளவு செல்வம் சேர்த்தாலும், 'நாம் ஈகை செய்தோம்' என்ற பெருமையையும் மகிழ்ச்சியையும் அடைய முடியாது.'
மாறன் மெல்ல மெல்லக் கதிரின் குணத்தைப் புரிந்துகொண்டான். அவன் தன் பணத்தை மட்டும் சேர்த்து வைப்பதன் பயன் இல்லை என்பதை உணர்ந்தான். அன்று முதல், அவன் மற்றவர்களுக்கு உதவும் மனப்பக்குவத்தைப் பெறத் தொடங்கினான். இப்போது அவனாலும் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து மகிழ்ச்சியாகப் பேச முடிகிறது.
