ಒಂದು ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೊರತೆಯಿತ್ತು; ಅವನು ತುಂಬಾ ಕಡುಬಡಾವನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಎಷ್ಟೇ ಹಣವಿದ್ದರೂ, 'ಇದನ್ನು ನಾನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಇದನ್ನು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಏಕೆ ಕೊಡಬೇಕು?' ಎಂದು ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಅದೇ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ರವಿ ಎಂಬ ರೈತನಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಪತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸಿತ್ತು. ಒಂದು ವರ್ಷ ತೀವ್ರ ಬರಗಾಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರವಿ ತನ್ನ ಸಣ್ಣ ಉಳಿತಾಯದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ತನ್ನ ನೆರೆಯವನಾದ ಸೋಮುವಿನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ನೀಡಿದನು. ರವಿಗೆ ತನ್ನ ಅಗತ್ಯಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸಂತೋಷವಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಆರ್ಯನ್ ರವಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಕೇಳಿದನು, 'ರವಿ, ನಿನ್ನ ಬಳಿ ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಇದೆ, ಆದರೂ ನೀನು ಯಾಕೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತೀಯಾ?'
ರವಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, 'ಆರ್ಯನ್, ದಾನ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ಸುಖವಿದೆ. ನಾವು ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ವಿಶಾಲವಾಗುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದವರು ಎಷ್ಟೇ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕೂಡಿಟ್ಟರೂ, "ನಾನು ದಾನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳುವ ಆ ಹೆಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.'
ಆರ್ಯನ್ ಇದನ್ನು ಮನಗತ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಕೇವಲ ಹಣವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಆರ್ಯನ್ ಕೂಡ ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವನು ನಿಜವಾದ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು.
