ఒక అందమైన గ్రామంలో కదిర్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. ఆ గ్రామం చివరన ఒక పాడుబడిన తోట ఉండేది. 'విధి వల్ల ఈ తోట ఎప్పటికీ పూయదు' అని ఊరి పెద్దలు అనేవారు. అందుకే ఎవరూ ఆ తోట గురించి పట్టించుకోలేదు.
కదిర్కు ఆ తోట అంటే చాలా ఇష్టం. ఒకరోజు అతను ఒక చిన్న విత్తనాన్ని తీసుకుని, ఆ ఎండిపోయిన మట్టిని తవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. అతని స్నేహితుడు మారన్ అతన్ని చూసి నవ్వుతూ, 'కదిర్, ఎందుకు వృథాగా కష్టపడుతున్నావు? విధి ప్రకారం ఈ తోట మళ్ళీ చిగురించదు' అన్నాడు.
కదిర్ నవ్వుతూ, 'మారన్, విధి ఏం చెబుతుందో నాకు తెలియదు, కానీ కష్టపడి పనిచేస్తే వచ్చే తృప్తి నాకు తెలుసు' అని చెప్పాడు.
కదిర్ ప్రతిరోజూ తెల్లవారుజామునే లేచి, దూరంగా ఉన్న నది నుండి నీటిని మోసుకొచ్చి తోటలో పోసేవాడు. ఎండనక, వాననక అతను శ్రమించాడు. చాలా రోజులు గడిచినా ఏ మొక్క మొలకెత్తలేదు. ఊరి జనం అతన్ని చూసి నవ్వుకున్నారు. కానీ కదిర్ వెనకడుగు వేయలేదు.
ఒకరోజు ఉదయం, ఆ ఎండిపోయిన మట్టి నుండి ఒక చిన్న పచ్చని మొలక బయటకు వచ్చింది! కదిర్ ఆనందంతో గంతులు వేశాడు. అతను పడ్డ శ్రమకు తగిన ప్రతిఫలం దక్కింది. కొద్ది రోజుల్లోనే ఆ తోట రంగురంగుల పూలతో కళకళలాడింది. విధి అడ్డుపడినా, శ్రమ ఎప్పుడూ వృథా పోదని కదిర్ నిరూపించాడు.
