ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது கிராமத்தில் ஒரு பெரிய பாழடைந்த தோட்டம் இருந்தது. அந்தத் தோட்டத்தைப் பற்றி ஒரு கதை உண்டு: 'யாராவது ஒரு மந்திர விதையைத் தூவி, இரவு பகலாக உழைத்தால் மட்டுமே அந்தத் தோட்டம் மீண்டும் பூக்கும்' என்று பெரியவர்கள் சொல்வார்கள். ஆனால், அந்தத் தோட்டத்தின் மண் மிகவும் வறண்டு காணப்பட்டது. 'விதிப்படி இது நடக்காது, முயற்சி செய்து பயனில்லை' என்று பலரும் கைவிட்டனர்.
கதிர் அந்தத் தோட்டத்தைப் பார்க்கும்போது அவனுக்கு வருத்தமாக இருந்தது. ஒரு நாள் அவன் ஒரு சிறிய விதையைத் தேடி எடுத்து, அந்த வறண்ட மண்ணைத் தோண்டத் தொடங்கினான். அவனது நண்பன் மாறன் அவனிடம் வந்தான், 'கதிர், விதிப்படி இந்தத் தோட்டம் மலரப்போவதில்லை, ஏன் வீணாகத் தூசியும் வியர்வையும் சிந்துகிறாய்?' என்று கேட்டான். கதிர் சிரித்துக்கொண்டே, 'விதி என்ன சொல்கிறது என்று எனக்குத் தெரியாது மாறன், ஆனால் என் கைகள் வேலை செய்யும்போது கிடைக்கும் திருப்தி எனக்குத் தெரியும்' என்றான்.
கதிர் தினமும் அதிகாலையிலேயே எழுந்து, தூரத்தில் இருந்த ஆற்றுக்குச் சென்று தண்ணீர் சுமந்து வந்து தோட்டத்திற்கு ஊற்றினான். வெயிலிலும் மழையிலும் அவன் சோர்வடையாமல் உழைத்தான். பல வாரங்கள் கடந்தன, ஒரு சிறு துளிர் கூட வரவில்லை. கதிரின் உடல் மிகவும் சோர்வடைந்தது, அவனது நண்பர்கள் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தனர். ஆனால் கதிர் விடவில்லை.
திடீரென்று ஒரு நாள் காலை, அந்த வறண்ட மண்ணிலிருந்து ஒரு பச்சை நிறத் துளிர் மெல்லத் தலைதூக்கியது! கதிர் மகிழ்ச்சியில் துள்ளினான். அவன் விதைத்த அந்தச் சிறிய விதை, அவன் சிந்திய வியர்வையினால் உயிர் பெற்றது. சில மாதங்களில் அந்தத் தோட்டம் வண்ண மலர்களால் நிறைந்திருந்தது. கதிர் எதையும் சாதிக்கவில்லை என்று சொன்னவர்கள், இப்போது அந்தத் தோட்டத்தின் அழகைக் கண்டு வியந்தனர். விதி எதையும் தடுத்தாலும், உழைப்பு ஒருபோதும் வீண் போகாது என்பதை கதிர் நிரூபித்தான்.
