ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ കദിർ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്ത് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരു വലിയ തോട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. 'വിധി കൊണ്ട് ആ തോട്ടം ഒരിക്കലും പൂക്കില്ല' എന്ന് ഗ്രാമവാസികൾ പറയുമായിരുന്നു. ആരും അവിടെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.
എന്നാൽ കദിറിന് ആ തോട്ടം വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവൻ ഒരു ചെറിയ വിത്ത് എടുത്ത് ആ മണ്ണിൽ പാകി. അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ മാരാൻ അവനെ കളിയാക്കി പറഞ്ഞു, 'കദിർ, എന്തിനാണ് വെറുതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? വിധി അനുസരിച്ച് ആ തോട്ടം ഒരിക്കലും പൂക്കില്ല. നീ വെറുതെ വിയർപ്പൊഴുക്കി സമയം കളയുകയാണ്.'
കദിർ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'മാരാൻ, വിധി എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ എന്റെ അധ്വാനം എനിക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നു.'
കദിർ ദിവസവും പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് ദൂരെയുള്ള പുഴയിൽ നിന്ന് വെള്ളം ചുമന്നുകൊണ്ടുവന്ന് തോട്ടത്തിൽ ഒഴിച്ചു. വെയിലും മഴയും അവനെ തളർത്തിയില്ല. മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ഗ്രാമവാസികൾ അവനെ പരിഹസിച്ചു. എങ്കിലും കദിർ പിന്മാറിയില്ല.
ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം, ആ വറ്റിവരണ്ട മണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പച്ചില മുളച്ചു വന്നു! കദിർ സന്തോഷം കൊണ്ട് ആർത്തുവിളിച്ചു. അവൻ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ആ വിത്ത് വളർന്നത്. കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ തോട്ടം മുഴുവൻ പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞു. വിധി തടസ്സമാണെന്ന് കരുതിയവർ പോലും കതിറിന്റെ കഠിനാധ്വാനത്തിന് മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു.
