ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕದಿರ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಳುಬಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ತೋಟವಿತ್ತು. 'ವಿಧಿಯಿಂದಾಗಿ ಈ ತೋಟ ಎಂದಿಗೂ ಹೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರೂ ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಕದಿರ್ಗೆ ಆ ತೋಟದ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೀಜವನ್ನು ತಂದು ಆ ಒಣಗಿದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿದನು. ಅವನ ಗೆಳೆಯ ಮಾರನ್ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕನು, 'ಕದಿರ್, ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ವಿಧಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಈ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಗಿಡ ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ನೀನು ಸುಮ್ಮನೆ ಬೆವರು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ.'
ಕದಿರ್ ಶಾಂತವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು, 'ಮಾರನ್, ವಿಧಿ ಏನು ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ನನಗೆ ಸಿಗುವ ತೃಪ್ತಿ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.'
ಕದಿರ್ ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ದೂರದ ನದಿಯಿಂದ ನೀರನ್ನು ತಂದು ತೋಟಕ್ಕೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದನು. ಬಿಸಿಲು, ಮಳೆ ಎನ್ನದೆ ಅವನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದನು. ವಾರಗಳು ಕಳೆದವು, ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಗಿಡ ಬೆಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಜನರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗತೊಡಗಿದರು. ಆದರೂ ಕದಿರ್ ಕೈ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಆ ಒಣ ಮಣ್ಣಿನ ನಡುವೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಸಿರು ಮೊಳಕೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು! ಕದಿರ್ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಣಿದನು. ಅವನ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಫಲ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಆ ತೋಟವು ಸುಂದರವಾದ ಹೂವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು. ವಿಧಿಯೇ ತಡೆಯಬಹುದು, ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರಯತ್ನ ಎಂದಿಗೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕದಿರ್ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟನು.
