ఒక చిన్న గ్రామంలో రాము అనే రైతు ఉండేవాడు. రాము చాలా కష్టపడి పనిచేసేవాడు, అతని పంటలు ఎప్పుడూ సమృద్ధిగా వచ్చేవి. గ్రామంలోని మిగిలిన వారు ధనవంతులైనప్పుడు విలాసాలకు, అనవసరపు ఖర్చులకు వాడేవారు. కానీ రాము మాత్రం తన అవసరాలను తగ్గించుకుని, భవిష్యత్తు కోసం కొంత ధాన్యాన్ని, డబ్బును పొదుపు చేసేవాడు.
ఒక సంవత్సరం ఆ గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. వర్షాలు లేక పంటలన్నీ ఎండిపోయాయి. గ్రామస్తులందరూ భయపడి, 'మనం అంతా అయిపోయాము! మన దగ్గర ఏమీ లేదు!' అని ఏడవడం మొదలుపెట్టారు.
రాము స్నేహితుడు సోము అడిగాడు, 'రాము, నీకు భయంగా లేదా? నీ దగ్గర ఉన్న పొదుపు కూడా అయిపోతే, నువ్వు కూడా మా లాగే పేదవాడివి అయిపోతావు కదా!'
రాము చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు, 'సోము, నా దగ్గర సమృద్ధిగా ఉన్నప్పుడు నేను అత్యాశ పడలేదు. అనవసరమైన కోరికలకు లోనుకాకుండా జాగ్రత్త పడ్డాను. అందుకే, ఇప్పుడు కష్టం వచ్చినా, నేను 'నా దగ్గర ఏమీ లేదు' అని ఏడవను. నా పొదుపే నన్ను కాపాడుతుంది.'
కరువు కాలంలో రాము చేసిన పొదుపు అతని కుటుంబాన్ని ఆదుకుంది. అందరూ నిరాశలో ఉన్నప్పుడు, రాము మాత్రం ధైర్యంగా, నిబ్బరంగా ఉన్నాడు.
