ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் போதுமான நிலமும், நல்ல விளைச்சலும் இருந்தது. மாறன் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பான், ஆனால் அவன் ஒரு விசித்திரமான பழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தான். அவனிடம் எவ்வளவு பணம் வந்தாலும், அதைத் தன் தேவைகளுக்காகவோ அல்லது ஆடம்பரத்திற்காகவோ செலவிடாமல், எப்போதும் ஒரு பகுதியைத் தானியமாகவும், மற்றவர்களுக்கு உதவும் பணமாகவும் ஒதுக்கி வைப்பான்.
ஒரு ஆண்டு, அந்த ஊரில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. மழையே இல்லாததால் விளைச்சல் முற்றிலும் பாதிக்கப்பட்டது. கிராமத்து மக்கள் அனைவரும் பயந்து போய், 'இனி நாம் எப்படி பிழைப்போம்? நம்மிடம் ஒன்றும் இல்லையே!' என்று புலம்பத் தொடங்கினர். மாறனின் நண்பன் கதிர், 'மாறன், உன்னிடமும் இப்போது பயமாக இல்லையா? உன் சேமிப்பு எல்லாம் தீர்ந்துவிடும் போலிருக்கிறதே!' என்று கேட்டான்.
மாறன் புன்னகையுடன் சொன்னான், 'கதிர், நான் வளமான காலத்தில் பேராசைப்படாமல், தேவையில்லாத ஆசைகளைத் தவிர்த்து, ஒரு பகுதியைச் சேமித்து வைத்தேன். இப்போது வறுமை வந்தாலும், என்னிடம் இருக்கும் இந்தத் தன்னம்பிக்கையும், நான் சேர்த்து வைத்த உதவியும் என்னை ஒருபோதும் ஏழை என்று அழ விடாது.'
சில மாதங்கள் கழிந்தன. மாறன் சேமித்து வைத்திருந்த தானியங்களும், அவனது நிதானமான திட்டமிடலும் அவனைக் காப்பற்றின. அவன் ஒருபோதும் 'என்னிடம் ஒன்றுமில்லை' என்று வருத்தப்படவில்லை. மாறாக, கஷ்டமான காலத்திலும் அவன் மனதிடம் குறையாமல் இருந்தான்.
