ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്നൊരു കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവന് നല്ല കൃഷിയായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ മറ്റുള്ളവർ സമ്പത്ത് കിട്ടുമ്പോൾ അത് ആഘോഷങ്ങൾക്കും ആഡംബരങ്ങൾക്കുമായി ചിലവഴിച്ചപ്പോൾ, മാധവൻ മാത്രം ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു; അവൻ തന്റെ സമ്പാദ്യത്തിൽ ഒരു ഭാഗം എപ്പോഴും കരുതിവെച്ചു.
ഒരിക്കൽ ആ ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായി. മഴയില്ലാത്തതിനാൽ കൃഷി നശിച്ചു. ഗ്രാമവാസികൾ എല്ലാവരും പരിഭ്രാന്തരായി, 'നമ്മൾ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു! ഇനി നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും?' എന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങി.
മാധവന്റെ സുഹൃത്തായ രാഘവൻ ചോദിച്ചു, 'മാധവാ, നിനക്ക് പേടി തോന്നുന്നില്ലേ? നിന്റെ സമ്പാദ്യവും തീർന്നുപോയാൽ നീയും ഞങ്ങളെപ്പോലെ പാവമായിപ്പോകില്ലേ?'
മാധവൻ ശാന്തനായി മറുപടി പറഞ്ഞു, 'രാഘവാ, സമൃദ്ധിയുള്ളപ്പോൾ ഞാൻ അമിതമായ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ പോയില്ല. അത്യാഗ്രഹം വച്ചുപിടിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഇന്ന് വറുതി വന്നാലും എനിക്ക് തളരേണ്ടതില്ല. ഞാൻ കരുതിവെച്ചത് എന്നെ സഹായിക്കും.'
മാധവന്റെ വിവേകപൂർണ്ണമായ തീരുമാനങ്ങൾ അവനെ ആ കഷ്ടകാലത്ത് സംരക്ഷിച്ചു. വറുതിയുടെ കാലത്തും അവൻ ഒരിക്കലും 'എന്റെ കയ്യിൽ ഒന്നുമില്ലല്ലോ' എന്ന് പറഞ്ഞ് വിലപിച്ചില്ല.
