కొండల మధ్య ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. ఒకరోజు అడవిలో నడుస్తుండగా అర్జున్ కాలు జారి పడిపోయాడు, దానివల్ల అతని కాలికి తీవ్రమైన గాయమైంది. నొప్పి భరించలేక అర్జున్ ఏడుస్తూ, 'తాతయ్యా, నాకు చాలా నొప్పిగా ఉంది! ఇక నేను ఎప్పటికీ నడవలేనేమో!' అని అన్నాడు.
అతని తాతయ్య శాంతంగా దగ్గరకు వచ్చి, 'అర్జున్, ఈ శరీరం మనం చేసే పనులకు ఒక సాధనం లాంటిది. పని చేసేటప్పుడు దానికి గాయాలు కావడం లేదా నొప్పి రావడం సహజం. కానీ ఆ నొప్పిని చూసి నువ్వు భయపడితే, నీ లక్ష్యాలను చేరుకోలేవు. గొప్పవారు శరీరపు బాధలను చూసి వెనకడుగు వేయరు,' అని చెప్పారు.
తాతయ్య మాటలు అర్జున్ మనసులో బలంగా నాటుకుపోయాయి. నొప్పి ఉన్నప్పటికీ, అతను నెమ్మదిగా నడవడం ప్రాక్టీస్ చేశాడు. కొద్ది రోజుల్లోనే అతను మళ్ళీ పరుగు తీయడం మొదలుపెట్టాడు. శరీరం ఇబ్బంది పడినా, మనసు మాత్రం దృఢంగా ఉండాలని అతను తెలుసుకున్నాడు.
