ಪರ್ವತಗಳ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಾತನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಅರ್ಜುನ್ ಎಡವಿ ಬಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಗಾಯವಾಯಿತು. ನೋವಿನಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ ಅರ್ಜುನ್, 'ತಾತಾ, ನನಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವಾಗುತ್ತಿದೆ! ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನನಗೆ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಅವನ ತಾತ ಶಾಂತವಾಗಿ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಈ ದೇಹವು ನಾವು ಬಳಸುವ ಒಂದು ಸಾಧನದಿದ್ದಂತೆ. ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ನೋವು ಅಥವಾ ಗಾಯವಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಆ ನೋವನ್ನೇ ನೋಡಿ ನೀನು ಹೆದರಿ ಕುಳಿತರೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಶರೀರದ ನೋವಿನಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಬೇಡ,' ಎಂದು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು.
ತಾತನ ಮಾತುಗಳು ಅರ್ಜುನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದವು. ನೋವಿದ್ದರೂ ಸಹ ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಅವನ ನೋವು ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅವನು ಮತ್ತೆ ಓಡಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು. ದೈಹಿಕ ಕಷ್ಟಗಳು ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬಾರದು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
