ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா ஒரு சிறந்த மரம் வெட்டி. ஒரு நாள், காட்டில் மரம் வெட்டச் சென்றபோது, கதிர் எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு பாறையில் தடுக்கி விழுந்து காலில் பலத்த காயமடைந்தான். வலியால் துடித்த கதிர், 'தாத்தா, எனக்கு ரொம்ப வலிக்குது, இனிமேல் என்னால நடக்கவே முடியாது போல இருக்கு' என்று அழுதுவிட்டான்.
தாத்தா கதிரின் காயத்தைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டார், ஆனால் அவர் முகத்தில் பயமோ சோகமோ இல்லை. அவர் கதிரின் கையைப் பிடித்து மென்மையாகச் சொன்னார், 'கதிர், இந்த உடல் என்பது ஒரு கருவி போன்றது. வேலை செய்யும்போது இது கொஞ்சம் வலிக்கும், காயமடையும். ஆனால், அந்த வலிதான் உன்னை இன்னும் வலிமையாக்கும். உடல் தரும் வலியைப் பார்த்து நீ பயந்தால், உன் லட்சியத்தை அடைய முடியாது.'
தாத்தா சொன்ன வார்த்தைகள் கதிரின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன. வலி இருந்தாலும், கதிர் மெல்ல மெல்ல நடக்கப் பழகினான். சில வாரங்களில் அவன் பழையபடி ஓடி ஆடி விளையாடத் தொடங்கினான். உடல் தரும் வலியைத் தாண்டி மன உறுதியுடன் செயல்பட்டான். அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது, உண்மையான வெற்றியாளர்கள் உடல் ரீதியான துன்பங்களைக் கண்டு அஞ்சமாட்டார்கள் என்று.
