ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా తెలివైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉండేది—అతను మాట్లాడేటప్పుడు ఎదుటివారి మనసును గాయపరిచేలా మాట్లాడేవాడు. ఒకరోజు అతని స్నేహితురాలు మీరా ఒక అందమైన చిత్రాన్ని గీసి అతనికి చూపించింది. కానీ అర్జున్, 'ఇది అస్సలు బాగులేదు, చాలా వింతగా ఉంది!' అని అనగానే మీరా కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆమె అర్జున్తో మాట్లాడటం మానేసింది.
ఇది గమనించిన అర్జున్ తాతయ్య అతడిని పిలిచి ఇలా చెప్పారు, 'అర్జున్, మాటలు ఒక కత్తి లాంటివి. అవి ఎదుటివారిని గాయపరచవచ్చు లేదా మందులా పనిచేసి ఉపశమనం కలిగించవచ్చు. మనం మాట్లాడే మాటలతో ఇతరులకు సంతోషాన్ని ఇవ్వడం కంటే, వారిని బాధపెట్టకుండా ఉండటమే గొప్ప విషయం.'
తప్పు తెలుసుకున్న అర్జున్, మరుసటి రోజు మీరా దగ్గరకు వెళ్లి, 'మీరా, నన్ను క్షమించు. నీ చిత్రం నిజంగా చాలా బాగుంది, నేను పొరపాటున అలా చెప్పాను' అని మెల్లిగా అన్నాడు. మీరా నవ్వుతూ అతడిని క్షమించింది. అప్పటి నుండి అర్జున్ ఎప్పుడూ అందరితో మృదువుగా, మర్యాదగా మాట్లాడటం అలవాటు చేసుకున్నాడు.
