ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது. அவனுக்குத் தெரியாமல் பேசும் போது மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தும் சொற்களைப் பேசிவிடுவான். ஒருமுறை, அவனது நண்பன் முகிலன் ஒரு அழகான மண்பாண்டத்தை செய்திருந்தான். அதைப்பார்த்து கதிர், 'இது பார்க்கவே சரியில்லை, மிகவும் விசித்திரமாக இருக்கிறது!' என்று சொல்லிவிட்டான். முகிலன் மிகவும் வருத்தப்பட்டு அழுதான். அன்று முதல் முகிலன் கதிரோடு விளையாடவே இல்லை.
கதிரின் தாத்தா இதைப் பார்த்தார். அவர் கதிரை அழைத்து, ஒரு சிறிய சோதனையைச் செய்தார். ஒரு காய்ந்த பூவைப் பறித்து, அதைச் சுற்றியுள்ள மற்ற பூக்களிடம் காட்டினார். 'இந்தக் காய்ந்த பூ மற்ற பூக்களைப் பார்த்து என்ன சொல்லும்?' என்று கேட்டார். கதிர், 'அது மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தும்' என்றான். தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே, 'உன் வார்த்தைகள் ஒரு கத்தியைப் போன்றவை. அவை காயப்படுத்தும் அல்லது மருந்தாக மாறும். மற்றவர்களுக்குத் தரும் மகிழ்ச்சியை விட, உன் சொற்களால் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் காயம் பெரியது' என்றார்.
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த நாள், முகிலனிடம் சென்று, 'முகிலா, அந்தப் பானை உண்மையில் அழகாக இருந்தது. நான் தெரியாமல் சொல்லிவிட்டேன், என்னை மன்னித்துவிடு' என்று மென்மையாகச் சொன்னான். முகிலனின் முகம் மலர்ந்தது. அவன் கதிரை மீண்டும் நண்பனாக ஏற்றுக்கொண்டான். அன்று முதல் கதிர் எப்போதுமே மற்றவர்கள் மனம் நோகாதபடி இனிமையாகப் பேசக் கற்றுக்கொண்டான்.
