മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒരു കുറ്റമുണ്ടായിരുന്നു; അവൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സ് അറിയാതെ വേദനിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അവന്റെ കൂട്ടുകാരി മീര വരച്ച ഒരു ചിത്രം അവനെ കാണിച്ചു. എന്നാൽ അർജുൻ, 'ഇത് കാണാൻ ഒട്ടും ഭംഗിയില്ലല്ലോ!' എന്ന് പറഞ്ഞു കളഞ്ഞു. മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു, അവൾ അർജുനോട് സംസാരിക്കാൻ പോലും വിസമ്മതിച്ചു.
ഇത് കണ്ട അർജുന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവനെ അടുത്തുവിളിച്ചു. മുത്തച്ഛൻ അവനോട് പറഞ്ഞു, 'അർജുനേ, വാക്കുകൾ ഒരു മുള്ളുപോലെയാണ്. അത് മറ്റുള്ളവരെ മുറിപ്പെടുത്തും. എന്നാൽ നല്ല വാക്കുകൾ ഒരു പൂവ് പോലെയാണ്, അത് മനസ്സിന് കുളിർമ നൽകും. നിന്റെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർക്ക് വേദന നൽകുന്നതിനേക്കാൾ വലുതാണ് അവർക്ക് നൽകുന്ന സന്തോഷം.'
തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ അർജുൻ അടുത്ത ദിവസം മീരയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് പറഞ്ഞു, 'മീരാ, ഞാൻ പറഞ്ഞത് തെറ്റാണ്. നിന്റെ ചിത്രം വളരെ മനോഹരമാണ്. എന്നോട് ക്ഷമിക്കുമോ?' മീര സന്തോഷത്തോടെ അവനെ മാപ്പ് നൽകി. അന്നുമുതൽ അർജുൻ എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരോട് സ്നേഹത്തോടെയും മധുരമായും സംസാരിക്കാൻ ശീലിച്ചു.
