ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಅವನು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಯಾರಿಗೂ ನೋವಾಗದಂತೆ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಗೆಳತಿ ಮೀರಾ ತಾನು ಬಿಡಿಸಿದ ಸುಂದರವಾದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಅಜಯ್, 'ಇದು ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ಅಸಹ್ಯವಾಗಿದೆ!' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಮೀರಾ ತುಂಬಾ ಬೇಸರಗೊಂಡು ಅಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು ಮತ್ತು ಅಜಯ್ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದಳು.
ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಅಜಯ್ನ ಅಜ್ಜ ಅವನನ್ನು ಕರೆದು ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದರು. ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದರು, 'ಅಜಯ್, ಮಾತುಗಳು ಒಂದು ಮುಳ್ಳಿನಂತೆ ಆಗಿರಬಾರದು. ಅವು ಹೂವಿನಂತೆ ಮಧುರವಾಗಿರಬೇಕು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮಾತು ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಯಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಬಹುದು.'
ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದ ಅಜಯ್, ಮರುದಿನವೇ ಮೀರಾ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, 'ಮೀರಾ, ಕ್ಷಮಿಸು. ನಿನ್ನ ಚಿತ್ರ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು, ನಾನು ತಪ್ಪು ಹೇಳಿದೆ' ಎಂದು ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು. ಮೀರಾ ನಗುಮುಖದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿದಳು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅಜಯ್ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಮಧುರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಕಲಿತನು.
