ఒక అందమైన గ్రామంలో కవిన్ అనే తెలివైన బాలుడు ఉండేవాడు. అతనికి అన్నీ త్వరగా అర్థమవుతాయి, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది; తాను ఎవరితో మాట్లాడుతున్నామో ఆలోచించకుండా, వెంటనే తన మనసులో ఉన్నది చెప్పేసేవాడు.
ఒకరోజు, కవిన్ తండ్రి ఆ గ్రామంలో ఒక గౌరవనీయమైన సలహాదారు. గ్రామంలోని పెద్దలకు ఒక ముఖ్యమైన విషయం చెప్పాల్సి వచ్చింది. కవిన్ సహాయం చేయాలని ముందుకు వచ్చి, 'నాన్నా, నేనే ఆ విషయం చెబుతాను!' అన్నాడు.
ఆ సాయంత్రం గ్రామ సభ జరిగింది. కవిన్ ఆ విషయాన్ని చెప్పడానికి వెళ్ళాడు. కానీ అక్కడ ఉన్నవారంతా గ్రామంలోని జ్ఞానులు మరియు పెద్దవారు. కవిన్ చాలా వేగంగా, పెద్దలకు తగని పదజాలంతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు. దీనివల్ల అక్కడున్న వారు అయోమయానికి గురయ్యారు, కొందరికి అది అగౌరవంగా అనిపించింది.
తరువాత కవిన్ తండ్రి అతడిని పిలిచి మెల్లగా ఇలా చెప్పారు, 'కవిన్, నువ్వు చెప్పిన విషయం నిజమే, కానీ నువ్వు ఎవరితో మాట్లాడుతున్నావో గమనించలేదు. నీ స్నేహితులతో మాట్లాడేలా పెద్దలతో మాట్లాడలేవు. వారి జ్ఞానాన్ని, సందర్భాన్ని బట్టి మాట్లాడాలి.'
మరుసటి రోజు, కవిన్కు మళ్ళీ ఒక విషయం చెప్పే అవకాశం వచ్చింది. ఈసారి అతను ముందుగా అక్కడ ఉన్నవారిని గమనించాడు. వారు ప్రశాంతంగా ఉన్నారు. కవిన్ చాలా నిదానంగా, గౌరవప్రదమైన పదాలతో, అందరికీ అర్థమయ్యేలా మాట్లాడాడు. ఈసారి అందరూ విషయాన్ని స్పష్టంగా అర్థం చేసుకున్నారు.
మాట్లాడే ముందు వినేవారి స్థితిని అర్థం చేసుకోవడమే నిజమైన తెలివితేటలు అని కవిన్ తెలుసుకున్నాడు.
