ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறு குறை இருந்தது; தான் நினைப்பதை உடனே, யாரிடம் பேசுகிறோம் என்று யோசிக்காமல் சொல்லிவிடுவான்.
ஒரு நாள், அந்த ஊர் பெரியவர் ஒருவருக்கு ஒரு முக்கியமான செய்தி சொல்ல வேண்டியிருந்தது. கவினின் தந்தை, அந்த ஊரின் ஆலோசகர். கவின் தன் தந்தைக்கு உதவ விரும்பினான். 'அப்பா, நான் அந்த செய்தியைச் சொல்லிவிடுகிறேன்!' என்றான் கவின் உற்சாகத்துடன்.
அன்று மாலை, ஊர் தலைவர் ஒரு கூட்டத்தைக் கூட்டியிருந்தார். கவின் செய்தியைச் சொல்லச் சென்றான். ஆனால், அங்கு இருந்தவர்கள் அனைவரும் பெரியவர்கள் மற்றும் அனுபவம் வாய்ந்தவர்கள். கவின் மிகவும் வேகமாகவும், சில கடினமான வார்த்தைகளையும் பயன்படுத்திச் செய்தியைச் சொன்னான். இதனால் அங்கிருந்தவர்கள் குழப்பமடைந்தனர், சிலருக்குக் கோபமும் வந்தது.
கவினின் தந்தை மெதுவாக அவனை அழைத்துச் சென்றார். 'கவின், நீ சொன்ன செய்தி உண்மைதான். ஆனால், நீ யாரிடம் பேசுகிறாய் என்பதை நீ கவனிக்கவில்லை. ஒரு குழந்தையிடம் கதை சொல்வது போல பெரியவர்களிடம் பேச முடியாது. அவர்கள் அறிவையும், சூழலையும் புரிந்து கொண்டு பேச வேண்டும்' என்றார்.
மறுநாள், அதே செய்தியை கவின் மீண்டும் சொல்லத் தயாரானான். இம்முறை அவன் முதலில் அங்கிருப்பவர்களைப் பார்த்தான். அவர்கள் அமைதியாகக் காத்திருந்தார்கள். கவின் நிதானமாக, அவர்களுக்குப் புரியும் வகையில் எளிமையாகவும் மரியாதையாகவும் பேசினான். இப்போது அனைவரும் செய்தியைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டனர்.
கவின் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான். பேசுவதற்கு முன் கேட்பவரைப் புரிந்துகொள்வதே உண்மையான அறிவு.
