ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಬೇಗ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ತಾನು ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸದೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಕವಿನ್ನ ತಂದೆ, ಹಳ್ಳಿಯ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಸಲಹೆಗಾರರಾಗಿದ್ದರು. ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಲುಪಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಕವಿನ್ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಮುಂದೆ ಬಂದು, 'ತಂದೆಯೇ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ!' ಎಂದನು.
ಅಂದು ಸಂಜೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಸಭೆಯೊಂದು ನಡೆಯಿತು. ಕವಿನ್ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹೇಳಲು ಹೋದನು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದವರು ಹಳ್ಳಿಯ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರು. ಕವಿನ್ ತುಂಬಾ ವೇಗವಾಗಿ ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಸೂಕ್ತವಲ್ಲದ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಇದರಿಂದ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಗೊಂದಲವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದು ಅಸಭ್ಯವೆನಿಸಿತು.
ಸಭೆಯ ನಂತರ ಕವಿನ್ನ ತಂದೆ ಅವನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ದರು. 'ಕವಿನ್, ನೀನು ಹೇಳಿದ ವಿಷಯ ಸರಿதான், ಆದರೆ ನೀನು ಯಾರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ ಎಂದು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವ ಹಾಗೆ ಹಿರಿಯರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವರ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕು' ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು.
ಮರುದಿನ, ಕವಿನ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ತಿಳಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಅವನು ಮೊದಲು ಅಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಅವರು ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದರು. ಕವಿನ್ ಬಹಳ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಗೌರವಯುತವಾದ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಈ ಬಾರಿ ಎಲ್ಲರೂ ವಿಷಯವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರು.
ಮಾತನಾಡುವ ಮೊದಲು ಕೇಳುವವರ ಗುಣ ಮತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ನಿಜವಾದ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಎಂದು ಕವಿನ್ ಕಲಿತನು.
