ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവിൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു മിടുക്കനായ ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വേഗത്തിൽ മനസ്സിലാകും, പക്ഷേ ഒരു കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; ആരോട് സംസാരിക്കുന്നു എന്ന് ചിന്തിക്കാതെ അവൻ തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് ഉടനെ പറയും.
ഒരിക്കൽ, ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട സന്ദേശം ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്നവർക്ക് എത്തിക്കാൻ കവിൻ്റെ പിതാവ് ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. കവിൻ്റെ പിതാവ് ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ഉപദേശകനായിരുന്നു. കവിൻ്റെ പിതാവിനെ സഹായിക്കാൻ കവിൻ ആഗ്രഹിച്ചു. 'അച്ഛാ, ഞാൻ അത് പറഞ്ഞുതരാം!' കവിൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു യോഗം നടന്നു. കവിൻ സന്ദേശം അറിയിക്കാൻ മുന്നോട്ട് വന്നു. എന്നാൽ അവിടെ ഇരുന്നതൊക്കെ ഗ്രാമത്തിലെ ജ്ഞാനികളും മുതിർന്നവരുമായിരുന്നു. കവിൻ വളരെ വേഗത്തിലും, അവർക്ക് അനുയോജ്യമല്ലാത്ത രീതിയിലുള്ള വാക്കുകളുമാണ് ഉപയോഗിച്ചത്. ഇത് അവരെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി, ചിലർക്ക് അതൊരു അനാദരവായിയും തോന്നി.
പിന്നീട് കവിൻ്റെ പിതാവ് അവനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, 'കവിൻ, നീ പറഞ്ഞ കാര്യം ശരിയാണ്. പക്ഷേ നീ ആരോടാണ് സംസാരിക്കുന്നത് എന്ന് നീ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. കൂട്ടുകാരോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ മുതിർന്നവരോട് സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അവരുടെ അറിവും സാഹചര്യവും മനസ്സിലാക്കി വേണം സംസാരിക്കാൻ.'
അടുത്ത ദിവസം കവിന് വീണ്ടും ഒരു സന്ദേശം നൽകാൻ അവസരം ലഭിച്ചു. ഇത്തവണ അവൻ ആദ്യം അവിടെയുള്ളവരെ നിരീക്ഷിച്ചു. അവർ ശാന്തരായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കവിൻ വളരെ സാവധാനത്തിലും ബഹുമാനത്തോടെയും കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. ഇത്തവണ എല്ലാവരും കാര്യം കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കി.
സംസാരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് കേൾക്കുന്നവരെ മനസ്സിലാക്കുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിവേകം എന്ന് കവിൻ പഠിച്ചു.
