ఒక అందమైన గ్రామంలో కవి అనే చిన్నారి ఉండేది. ఆమెకు మాట్లాడటం అంటే చాలా ఇష్టం, కానీ ఆమె మాట్లాడే తీరు ఇతరులకు నచ్చేది కాదు. ఆమె చెప్పే విషయాలు గందరగోళంగా ఉండటమే కాకుండా, కొన్నిసార్లు ఇతరుల మనసును నొచ్చుకునేలా ఉండేవి.
ఒకసారి ఆ గ్రామంలో ఒక కథా పోటీ జరిగింది. గెలిచిన వారికి ఒక గొప్ప బహుమతి ఇవ్వాలని నిర్ణయించారు. కవి కూడా ఆ పోటీలో పాల్గొంది. ఆమె అడవి గురించి చెప్పడం మొదలుపెట్టింది, కానీ ఆమె మాటలు ఒక క్రమ పద్ధతిలో లేవు. ఒక విషయం నుండి ఇంకో విషయానికి గందరగోళంగా మారుతూ ఉండటంతో ప్రజలు వినడం మానేశారు. ఆమెకు బహుమతి రాలేదు.
తరువాత అర్జున్ అనే బాలుడు వేదికపైకి వచ్చాడు. అతను ఒక చిన్న విత్తనం గురించి చెప్పాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అర్జున్ మాటలు ఒక అందమైన కథలా సాగాయి. విత్తనం మట్టిలో ఎలా నిద్రపోతుంది, వర్షం పడినప్పుడు ఎలా మేల్కొంటుంది, మరియు అది ఎలా ఒక పెద్ద చెట్టుగా మారుతుంది అనే విషయాలను అతను చాలా స్పష్టంగా, ఒక క్రమ పద్ధతిలో, ఎంతో మధురంగా వివరించాడు. ఊరి జనం అంతా పరవశించిపోయి విన్నారు. అర్జున్కు బహుమతి లభించింది.
కవికి చాలా బాధ వేసింది. అప్పుడు ఆమె తండ్రి దగ్గరకు వచ్చి, "అమ్మా, నువ్వు ఏం చెబుతున్నావన్నది కాదు, ఎలా చెబుతున్నావన్నదే ముఖ్యం. విషయాలను సరైన క్రమంలో, మృదువుగా చెప్పడం నేర్చుకుంటే, ఈ ప్రపంచమంతా నీ మాట కోసం ఎదురుచూస్తుంది" అని ప్రేమగా చెప్పారు.
ఆ రోజు నుండి కవి ఇతరులు చెప్పేది శ్రద్ధగా వినడం మరియు విషయాలను స్పష్టంగా, మృదువుగా చెప్పడం నేర్చుకుంది. క్రమంగా, అందరూ ఆమె కథలు వినడానికి ఆసక్తి చూపడం మొదలుపెట్టారు.
