ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ, ಆದರೆ ಅವಳ ಮಾತಿನ ಶೈಲಿ ಜನರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವಳ ಮಾತುಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಟುವಾಗಿದ್ದವು.
ಒಮ್ಮೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾಷಣ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಯಿತು. ವಿಜೇತರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಬಹುಮಾನವಿತ್ತು. ಕವಿ ತುಂಬಾ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಕಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು, ಆದರೆ ಅವಳ ಮಾತುಗಳು ಗೊಂದಲಮಯವಾಗಿದ್ದವು. ಒಂದು ವಿಷಯದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಅವಳು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಜನರು ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲು ಆಸಕ್ತಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಕವಿಗೆ ಬಹುಮಾನ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.
ನಂತರ ಅರುಣ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ವೇದಿಕೆಗೆ ಬಂದನು. ಅವನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೀಜದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅರುಣ್ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಒಂದು ಸುಂದರ ಕಥೆಯಂತೆ ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಬೀಜವು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಮಲಗುತ್ತದೆ, ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಹೇಗೆ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ದೊಡ್ಡ ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಬಹಳ ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮಧುರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು. ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಲು ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯೇ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತು. ಅರುಣ್ಗೆ ಬಹುಮಾನ ಸಿಕ್ಕಿತು.
ಕವಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಅವಳ ತಂದೆ ಅವಳ ಬಳಿ ಬಂದು, "ಮಗಳೇ, ನೀನು ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀಯೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇಳುತ್ತೀಯೆ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯ. ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮಧುರವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಕಲಿತರೆ, ಈ ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲು ಕಾಯುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಅಂದಿನಿಂದ ಕವಿ ಇತರರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಕಲಿಯತೊಡಗಿದಳು. ಅವಳ ಮಾತುಗಳು ಈಗ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೆಲ್ಲತೊಡಗಿದವು.
