മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവി എന്ന് പേരുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു, പക്ഷേ അവൾ സംസാരിക്കുന്ന രീതി മറ്റുള്ളവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു പോകും, പലപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരെ വിഷമിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലായിരിക്കും അവളുടെ സംസാരം.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു കഥാപ്രസംഗ മത്സരം നടന്നു. വിജയിക്കുന്നവർക്ക് വലിയൊരു സമ്മാനം ലഭിക്കും. കവി ആ മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവൾ വേദിയിൽ കയറി കാടിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ അവൾ സംസാരിച്ച രീതി വളരെ കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു. ഒരു കാര്യത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് അവൾ ചാടിക്കയറി സംസാരിച്ചു, വാക്കുകളും അത്ര മനോഹരമായിരുന്നില്ല. ആളുകൾ മടുപ്പോടെ അവളെ നോക്കിയിരുന്നു. കവിക്ക് സമ്മാനം ലഭിച്ചില്ല.
അടുത്തതായി അരുൺ എന്ന ആൺകുട്ടി വേദിയിലെത്തി. അവൻ ഒരു ചെറിയ വിത്തിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തു. അവൻ സംസാരിച്ചത് ഒരു കഥ പോലെയായിരുന്നു. വിത്ത് മണ്ണിൽ ഉറങ്ങുന്നതും, മഴ പെയ്യുന്നതും, പിന്നീട് അത് ഒരു വലിയ മരമായി വളരുന്നതും അവൻ വളരെ വ്യക്തമായും മനോഹരമായും വിവരിച്ചു. അവന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ ഗ്രാമവാസികൾ മുഴുവൻ ആകാംക്ഷയോടെ ഇരുന്നു. അരുണിന് വലിയ സമ്മാനം ലഭിച്ചു.
കവിക്ക് വിഷമമായി. അവളുടെ അപ്പൂപ്പൻ അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് പറഞ്ഞു, "മോളേ, നീ എന്ത് പറയുന്നു എന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനം അത് എങ്ങനെ പറയുന്നു എന്നതിലാണ്. കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായ ക്രമത്തിലും മനോഹരമായും സംസാരിക്കാൻ പഠിച്ചാൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിന്നെ കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകും."
അന്ന് മുതൽ കവി മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കാനും, കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായും മാന്യമായും സംസാരിക്കാനും ശീലിച്ചു. ക്രമേണ, ആളുകൾ അവളുടെ കഥകൾ കേൾക്കാൻ താല്പര്യത്തോടെ അടുത്ത് വരാൻ തുടങ്ങി.
