ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின்மலர் என்ற சிறுமி வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்குப் பேசுவது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும், ஆனால் அவள் பேசும் விதம் மற்றவர்களுக்குப் பிடிக்காது. அவளது கருத்துக்கள் எப்போதும் மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தும் விதமாகவோ அல்லது குழப்பமாகவோ இருக்கும். ஒருமுறை கிராமத்துத் திருவிழாவில், ஒரு பெரிய போட்டி நடந்தது. யார் ஒரு விஷயத்தை மிக அழகாகவும், தெளிவாகவும், மற்றவர்கள் புரிந்து கொள்ளும் வகையிலும் பேசுகிறார்களோ அவர்களுக்குப் பரிசு வழங்கப்படும்.
கவின்மலர் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் மேடை ஏறினாள். அவள் ஒரு பூங்காவைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினாள், ஆனால் அவள் பேசத் தொடங்கியதும் எல்லாரும் முகம் சுளித்தனர். அவள் மிகத் தகுதியற்ற வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினாள், ஒரு விஷயத்திலிருந்து இன்னொரு விஷயத்திற்குத் தாவித் தாவிப் பேசினாள். அவளது பேச்சு ஒரு குழப்பமான சத்தமாக மட்டுமே இருந்தது. அவளுக்குப் பரிசு கிடைக்கவில்லை.
அதே சமயம், இளமாறன் என்ற சிறுவன் மேடை ஏறினான். அவன் ஒரு சிறிய விதையைப் பற்றிப் பேசினான். அவன் பேசத் தொடங்கியபோது, ஒரு கதை சொல்லும் விதம் இருந்தது. முதலில் விதையின் பிறப்பு, பிறகு அது மண்ணில் வளரும் விதம், இறுதியில் அது எப்படி ஒரு பெரிய மரமாக மாறுகிறது என்பதை மிகத் தெளிவான வரிசையில், இனிமையான சொற்களால் விவரித்தான். அவனது பேச்சைக் கேட்க கிராமமே அமைதியானது. அவனது வார்த்தைகள் மக்களின் மனதில் ஒரு அழகான ஓவியத்தைப் போலப் பதிந்தன. அவனுக்குப் பெரிய பரிசு கிடைத்தது.
கவின்மலர் இதைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டாள். அவளது தந்தை அவளிடம் வந்து, "மகளே, நீ சொல்வது முக்கியமல்ல, அதை எப்படிச் சொல்கிறாய் என்பதுதான் முக்கியம். சரியான நேரத்தில், சரியான வரிசையில், இனிமையாகப் பேசத் தெரிந்தால் இந்த உலகம் உனக்காகக் காத்திருக்கும்" என்று அன்போடு கூறினார். அன்று முதல் கவின்மலர் மற்றவர்கள் பேசுவதைக் கவனிக்கவும், தெளிவான முறையில் பேசவும் பழகினாள்.
