ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే అబ్బాయి ఉండేవాడు. అతను చాలా మంచివాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది—అతను అతిగా మాట్లాడేవాడు. చిన్న విషయాన్ని చెప్పాలన్నా సరే, పెద్ద పెద్ద కథలు చెప్పడం మొదలుపెట్టేవాడు. దీనివల్ల అతని స్నేహితులు అతని మాటలు వినడానికి విసుగు చెందే వారు.
ఒకరోజు గ్రామంలో జాతర జరుగుతోంది. అప్పుడు అక్కడ ఒక చిన్న సంఘటన జరిగింది. దాని గురించి అందరికీ చెప్పాలని అర్జున్ పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళాడు. అతను మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు, అలా మాట్లాడుతూనే ఉన్నాడు. అక్కడ ఉన్న వాతావరణం గురించి, మనుషుల గురించి ఎన్నో విషయాలు చెప్పాడు. పది నిమిషాలు గడిచినా అసలు విషయం చెప్పలేదు. ప్రజలందరూ విసుగు చెంది అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయారు.
అక్కడే ఉన్న ఒక పెద్దాయన రాఘవయ్య గారు అర్జున్ దగ్గరకు వచ్చి, మెల్లగా ఇలా చెప్పారు, 'అర్జున్, ఒక బహుమతిని ఇచ్చేటప్పుడు దాన్ని చాలా పేపర్లతో చుట్టేస్తే, దాన్ని తెరవడం కష్టమవుతుంది. కానీ ఒక చిన్న రిబ్బన్తో కడితే, అది అందంగా కనిపిస్తుంది. మాటలు కూడా అంతే. మరీ ఎక్కువగా మాట్లాడితే అసలు విషయం అర్థం కాదు.'
అర్జున్కు తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. తక్కువ మాటల్లో స్పష్టంగా చెప్పడం వల్లనే ఎదుటివారికి అర్థమవుతుందని అతను గ్రహించాడు. అప్పటి నుండి అర్జున్ అనవసరమైన మాటలు తగ్గించి, తక్కువ పదాలతో అర్థవంతంగా మాట్లాడటం నేర్చుకున్నాడు. ఇప్పుడు అందరూ అర్జున్ మాటలను ఎంతో ఆసక్తిగా వింటారు.
