ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது. எதற்கெடுத்தாலும் மிக நீளமாகப் பேசுவான். ஒரு சிறிய விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும் என்றாலும், வார்த்தைகளைத் தேடித் தேடிப் பேசிக்கொண்டே இருப்பான். இதனால் அவனது நண்பர்கள் அவனைக் கேட்பதற்கே சலிப்படைந்து விடுவார்கள்.
அதே கிராமத்தில் தாத்தா என்று அழைக்கப்படும் ஒரு பெரியவர் இருந்தார். அவர் மிகவும் அமைதியானவர். ஒருநாள் கிராமத்துத் திருவிழாவில், கதிர் ஒரு சிறிய விபத்தைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினான். அவன் பேசத் தொடங்கியதிலிருந்து பத்து நிமிடம் ஆகியும், அவன் சொல்ல வந்த விஷயத்திற்கு அவன் வரவில்லை. மக்கள் அனைவரும் சலிப்படைந்து அங்கிருந்து நகரத் தொடங்கினர். கதிர் பேசிக்கொண்டே இருந்தான், ஆனால் யாரும் அவனைக் கவனிக்கவில்லை.
அப்போது அந்தப் பெரியவர் கதிரின் அருகில் வந்து, மென்மையாக அவனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டார். 'கதிர், ஒரு அழகான பூவை எப்படிப் பார்ப்பாய்? அதன் நிறத்தையும், வாசனையையும் மட்டும் சொன்னால் அது நம் மனதிற்குப் பிடிக்கும். ஆனால், அந்தப் பூ எப்படி வளர்ந்தது, அதன் வேர் எங்கே இருக்கிறது என்று நீயே சொல்லிக்கொண்டே இருந்தால், அந்தப் பூவின் அழகை யாரும் உணர முடியாது' என்றார்.
கதிர் யோசித்தான். தான் பேசிய அந்தப் பத்து நிமிடங்களில், முக்கியமான விஷயம் எதையும் யாரும் கேட்டிருக்கவில்லை என்பதை உணர்ந்தான். அன்று முதல், கதிர் பேசும் முன் ஒரு நிமிடம் யோசிப்பான். தேவையற்ற வார்த்தைகளைத் தவிர்த்து, மிகச் சுருக்கமாகவும், தெளிவாகவும், இனிமையாகவும் பேசக் கற்றுக்கொண்டான். இப்போது கிராமத்தினர் அனைவரும் கதிரின் பேச்சைக் காது கொடுத்துக் கேட்கிறார்கள்.
