ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ತುಂಬಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಸಣ್ಣ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಹೇಳಲು ಅವನು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲು ಆಸಕ್ತಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿಸಲು ಅರ್ಜುನ್ ಓಡಿ ಬಂದನು. ಅವನು ಮಾತನಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದನು, ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು. ಬಕೆಟ್ನ ಬಣ್ಣದ ಬಗ್ಗೆ, ಬಿಸಿಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಕಳೆದರೂ ಅವನು ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಜನರು ಬೇಸತ್ತು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದರು.
ಅಲ್ಲಿನ ಹಿರಿಯರಾದ ರಾಘವನ್ ಅವರು ಅರ್ಜುನ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಒಂದು ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ನೀಡುವಾಗ ಅದನ್ನು ತುಂಬಾ ಕಾಗದದಿಂದ ಸುತ್ತಿದರೆ ಅದನ್ನು ತೆರೆಯುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ರಿಬ್ಬನ್ನಿಂದ ಕಟ್ಟಿದರೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮಾತುಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡಿದರೆ ವಿಷಯ ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತದೆ.'
ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಮಾತಾಡುವ ಮೊದಲು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದನು. ಅನಗತ್ಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಕಡಿಮೆ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಈಗ ಎಲ್ಲರೂ ಅರ್ಜುನ್ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
