മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ നല്ല കുട്ടിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; അവൻ എപ്പോഴും ഒരുപാട് സംസാരിക്കും. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ പോലും അവൻ വലിയ വലിയ കഥകൾ പറയും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, അർജുൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ കൂട്ടുകാർക്ക് മടുപ്പായി തോന്നിത്തുടങ്ങി.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവത്തിനിടയിൽ ഒരു ചെറിയ സംഭവം നടന്നു. അത് എല്ലാവരോടും പറയാൻ അർജുൻ ഓടിച്ചെന്നു. അവൻ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി, സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. വെള്ളത്തിന്റെ നിറത്തെക്കുറിച്ചും, ആകാശത്തെ മേഘങ്ങളെക്കുറിച്ചും എല്ലാം അവൻ പറഞ്ഞു. പത്ത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞിട്ടും അവൻ കാര്യം പറഞ്ഞതേയില്ല. ആളുകൾക്ക് മടുപ്പ് തോന്നി അവർ അവിടുന്ന് പോയി.
ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്ന ആളായ രാഘവൻ മാഷ് അർജുന്റെ അടുത്ത് വന്നു. അദ്ദേഹം ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, ഒരു സമ്മാനം നൽകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ. ഒരുപാട് പേപ്പർ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞാൽ ആർക്കും അത് തുറക്കാൻ പ്രയാസമായിരിക്കും. എന്നാൽ കുറച്ച് മനോഹരമായ ഒരു റിബൺ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞാൽ ആർക്കും അത് എളുപ്പത്തിൽ കാണാം. വാക്കുകളും അതുപോലെയാണ്. അധികം സംസാരിച്ചാൽ കാര്യം നഷ്ടപ്പെടും.'
അർജുന് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. കുറച്ചു വാക്കുകളിൽ കാര്യം പറഞ്ഞാൽ മാത്രമേ മറ്റുള്ളവർക്ക് അത് മനസ്സിലാകൂ എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അന്നുമുതൽ അവൻ ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളിൽ വ്യക്തമായി സംസാരിക്കാൻ പഠിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഗ്രാമവാസികൾ അർജുന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നു.
