ఒక అందమైన గ్రామంలో ఆర్యన్ అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. అతని తాతయ్య మట్టి పాత్రలు చేయడంలో గొప్ప కళాకారుడు. ఒకరోజు, తాతయ్య చాలా పెద్దగా, ఎంతో అందంగా ఒక మట్టి కుండను తయారు చేయడం ఆర్యన్ చూశాడు. అది చూసిన ఆర్యన్ ఎంతో ఉత్సాహపడ్డాడు. వెంటనే ఊరంతా పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి, "మా తాతయ్య ప్రపంచంలోనే అత్యంత అందమైన కుండను తయారు చేస్తున్నారు! అది చూడటానికి అద్భుతంగా ఉంటుంది!" అని గట్టిగా చెప్పేశాడు.
ఊరి ప్రజలందరూ ఆ కుండ గురించి మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారు. కానీ కొన్ని రోజుల తర్వాత, ఆ కుండ ఇంకా ఆరకముందే, అనుకోకుండా ఒక చిన్న రాయి దానిపై పడటంతో ఒక చిన్న పగులు వచ్చింది. అది చూసి ఆర్యన్ చాలా బాధపడ్డాడు. ఊరి జనం అందరూ ఆర్యన్ను చూసి, "ఆ గొప్ప కుండ పగిలిపోయిందా?" అని ఎగతాళి చేయడం మొదలుపెట్టారు. ఆర్యన్ చాలా అవమానంగా, బాధగా ఫీలయ్యాడు.
తాతయ్య ఆర్యన్ దగ్గరకు వచ్చి మెల్లగా ఇలా చెప్పారు, "బాబు, ఒక పనిని పూర్తి చేసే వరకు దాని గురించి ఎవరికీ చెప్పకూడదు. మనం ఏదైనా పని గురించి ముందే చెప్పేస్తే, ఆ పనిలో చిన్న అడ్డంకి వచ్చినా మనసు చాలా ఎక్కువగా నొచ్చుకుంటుంది. పని పూర్తయిన తర్వాత దాని విజయాన్ని ప్రపంచానికి చాటి చెప్పడమే నిజమైన ధైర్యం."
ఆర్యన్ తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. అప్పటి నుండి, ఏదైనా మంచి పనిని పూర్తి చేసే వరకు ఎవరికీ చెప్పకుండా నిశ్శబ్దంగా చేయడం నేర్చుకున్నాడు.
