ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா ஒரு சிறந்த மண்பாண்டக் கலைஞர். ஒருமுறை, கதிர் தன் தாத்தா ஒரு மிகப்பெரிய மற்றும் மிக அழகான மண்பாண்டத்தைச் செய்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான். அது பார்ப்பதற்கு ஒரு கலைப்படைப்பு போல இருந்தது. கதிர் மிகுந்த உற்சாகமடைந்தான். உடனே ஊர் முழுவதும் ஓடிச் சென்று, "என் தாத்தா ஒரு உலகத்தரம் வாய்ந்த பெரிய பானையைச் செய்கிறார்! அது மிக அழகாக இருக்கும்!" என்று சத்தமாகச் சொன்னான்.
ஊர் மக்கள் அனைவரும் ஆச்சரியத்துடன் கதிரைப் பார்த்தார்கள். சிலரும் பாராட்டினார்கள், சிலரும் சந்தேகப்பட்டார்கள். ஆனால், அடுத்த சில நாட்களில் எதிர்பாராத விதமாக ஒரு விபத்து நடந்தது. தாத்தா அந்தப் பானையைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தபோது, எதிர்பாராத விதமாக ஒரு சிறிய கல் அதன் மேல் விழுந்து ஒரு சிறிய விரிசல் ஏற்பட்டது. கதிர் இதைக் கண்டு மிகுந்த சோகமடைந்தான். ஊர் மக்கள் அனைவரும், "அந்தப் பெரிய பானை உடைந்துவிட்டதா?" என்று கேலி செய்யத் தொடங்கினார்கள். கதிரின் முகம் வாடிப் போனது.
தாத்தா கதிரின் அருகில் வந்து மென்மையாகச் சொன்னார், "தம்பி, ஒரு செயலைச் செய்து முடிக்கும் வரை அதைப்பற்றிப் பேசக்கூடாது. நாம் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி முன்னரே சொல்லிவிட்டால், அது தோல்வியடையும் போது நம் மனம் மிகுந்த வேதனையைச் சந்திக்கும். செயலைச் செய்து முடித்துவிட்டு, அதன் வெற்றியை மட்டும் உலகிற்குச் சொல்வதே உண்மையான வீரம்."
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அன்று முதல், அவன் எந்த ஒரு நல்ல காரியத்தையும் முடிக்கும் வரை யாருக்கும் சொல்லாமல் அமைதியாகச் செய்யப் பழகிக் கொண்டான்.
