ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಜ್ಜ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಜ್ಜ ಒಬ್ಬ ಅದ್ಭುತ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಯ ಕಲಾವಿದರಾಗಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಅಜ್ಜ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡದಾದ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅಜಯ್ ನೋಡಿದನು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಪಟ್ಟನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಹಳ್ಳಿಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಓಡಿಹೋಗಿ, "ನನ್ನ ಅಜ್ಜ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ಅದು ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ!" ಎಂದು ಕೂಗಾಡಿದನು.
ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಆ ಪಾತ್ರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದರು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಪಾತ್ರೆಯು ಇನ್ನೂ ಒಣಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲು ಅದರ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬಿರುಕು ಮೂಡಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾದನು. ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಅಜಯ್ನನ್ನು ನೋಡಿ, "ಆ ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರೆ ಒಡೆದು ಹೋಗಿದೆಯೇ?" ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾ ನಗತೊಡಗಿದರು. ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ನೋವಿನಿಂದ ಕುಳಿತನು.
ಅಜ್ಜ ಅಜಯ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು, "ಮಗನೇ, ಒಂದು ಕೆಲಸವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವವರೆಗೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬಾರದು. ನಾವು ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ತೊಂದರೆಯಾದರೂ ಅದು ನಮಗೆ ದೊಡ್ಡ ನೋವು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಅದರ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ."
ಅಜಯ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸುವವರೆಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಕಲಿತನು.
