ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతనికి పుస్తకాలు చదవడం అంటే చాలా ఇష్టం. కానీ అతనికి ఒక చిన్న భయం ఉండేది. తరగతి గదిలో ఉపాధ్యాయులు ఏదైనా ప్రశ్న అడిగినప్పుడు, సమాధానం తెలిసినా కూడా, తోటి విద్యార్థులు నవ్వుతారేమో అన్న భయంతో అతను మౌనంగా ఉండిపోయేవాడు.
ఒకరోజు ఆ గ్రామంలో ఒక పెద్ద సమస్య వచ్చింది. గ్రామంలోని చెరువు ఎండిపోవడంతో, నీటి సమస్యను పరిష్కరించడానికి గ్రామస్తులందరూ ఒకచోట సమావేశమయ్యారు. అర్జున్ కూడా ఆ గుంపులో ఒక మూల నిలబడి గమనిస్తున్నాడు.
అక్కడి పెద్దాయన ఒక ప్రశ్న అడిగారు, 'మనం ఈ నీటిని ఎలా పంచుకోవాలి?' అందరూ అయోమయంలో ఉన్నారు. అర్జున్కు తన పుస్తకాల్లో చదివిన ఒక అద్భుతమైన ఉపాయం గుర్తొచ్చింది. కానీ, 'నేను మాట్లాడితే అందరూ నవ్వుతారేమో?' అని భయపడి వెనక్కి తగ్గేశాడు.
అర్జున్ తాతయ్య విక్రమ్ ఇది గమనించారు. ఆయన అర్జున్ దగ్గరకు వచ్చి మెల్లగా ఇలా చెప్పారు, 'బాబు, వీరత్వం లేనివాడి చేతిలో కత్తి దేనికి ఉపయోగం? అలాగే, తెలివితేటలు ఉన్నా సరే, సభలో మాట్లాడటానికి భయపడేవాడికి ఆ జ్ఞానం దేనికి ఉపయోగం? నిజమైన జ్ఞాని అంటే ధైర్యంగా తన అభిప్రాయాన్ని చెప్పేవాడు.'
తాతయ్య మాటలు అర్జున్ మనసును మార్చేశాయి. అతను ధైర్యంగా ముందుకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. మొదట అతని గొంతు వణికినప్పటికీ, తర్వాత చాలా స్పష్టంగా తన ఉపాయాన్ని వివరించాడు. అతని తెలివైన ఆలోచనను చూసి గ్రామస్తులందరూ మెచ్చుకున్నారు. అప్పుడే అర్జున్ తెలుసుకున్నాడు, జ్ఞానం అనేది కేవలం పుస్తకాల్లో ఉండటమే కాదు, దానిని ధైర్యంగా బయటపెట్టడంలోనే అసలైన విజయం ఉందని.
