ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന് പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവന് ഒരു ചെറിയ പേടിയുണ്ടായിരുന്നു; ക്ലാസ്സിൽ അധ്യാപകർ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ, ഉത്തരം അറിയാമെങ്കിൽ പോലും മറ്റുള്ളവർ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന് പേടിച്ച് അവൻ മിണ്ടാതിരിക്കും.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു വലിയ പ്രശ്നം ഉണ്ടായി. ഗ്രാമത്തിലെ കുളം വറ്റാൻ തുടങ്ങി. വെള്ളം എങ്ങനെ ലാഭിക്കാം എന്ന് ചർച്ച ചെയ്യാൻ ഗ്രാമവാസികൾ എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടി. ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ അരികിൽ നിന്ന് അർജുൻ ഇത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു മുതിർന്ന വ്യക്തി ചോദിച്ചു, 'നമുക്ക് ഈ വെള്ളം എങ്ങനെ വിവേകത്തോടെ ഉപയോഗിക്കാം?' എല്ലാവരും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. അർജുന് ഇതിനുള്ള പരിഹാരം തന്റെ പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, 'ഞാൻ സംസാരിച്ചാൽ അവർ എന്നെ കളിയാക്കുമോ?' എന്ന പേടി അവനെ തടഞ്ഞു.
അർജുന്റെ മുത്തച്ഛൻ വിക്രം ഇത് ശ്രദ്ധിച്ചു. അദ്ദേഹം അർജുന്റെ അടുത്ത് വന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു, 'മകനേ, ധൈര്യമില്ലാത്തവന്റെ കയ്യിലെ വാൾ കൊണ്ട് എന്ത് ഗുണം? അതുപോലെ, അറിവുണ്ടായിട്ടും അത് മറ്റുള്ളവരോട് പറയാൻ പേടിയുള്ളവന്റെ അറിവ് കൊണ്ട് എന്ത് ഗുണം? ശരിയായ സമയത്ത് സത്യം പറയാനുള്ള ധൈര്യമാണ് യഥാർത്ഥ അറിവ്.'
മുത്തച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ അർജുന്റെ ഉള്ളിൽ മാറ്റമുണ്ടാക്കി. അവൻ ധൈര്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു. ആദ്യം ശബ്ദം ഒന്ന് ഇടറിപ്പോയെങ്കിലും, പിന്നീട് അവൻ തന്റെ ആശയം വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിച്ചു. ഗ്രാമവാസികൾ അവന്റെ ബുദ്ധിയിൽ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അന്ന് അർജുൻ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി: അറിവ് എന്നത് വെറും പുസ്തകത്തിലല്ല, അത് ധൈര്യത്തോടെ പ്രകടിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ് പൂർണ്ണമാകുന്നത്.
