ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಭಯವಿತ್ತು. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಉತ್ತರ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಇತರರು ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಅವನು ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾಯಿತು. ಹಳ್ಳಿಯ ಕೆರೆ ಬತ್ತಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ನೀರನ್ನು ಹೇಗೆ ಉಳಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಚರ್ಚಿಸಲು ಗ್ರಾಮಸ್ಥರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ಗುಂಪಿನ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರು ಕೇಳಿದರು, 'ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ನೀರನ್ನು ಹೇಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು?' ಎಲ್ಲರೂ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಒಂದು ಉತ್ತಮವಾದ ಉಪಾಯ ನೆನಪಾಯಿತು. ಆದರೆ, 'ನಾನು ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾರೆಯೇ?' ಎಂಬ ಭಯ ಅವನನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಿತು.
ಅರ್ಜುನನ ತಾತ ವಿಕ್ರಮ್ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು. ಅವರು ಅರ್ಜುನನ ಬಳಿ ಬಂದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದರು, 'ಮಗನೇ, ಶೌರ್ಯವಿಲ್ಲದವನ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಕತ್ತಲೆ ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗ? ಹಾಗೆಯೇ, ಅರಿವಿರುವವನು ಅದನ್ನು ಹೇಳಲು ಹೆದರಿದರೆ ಆ ಅರಿವು ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗ? ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನ.'
ತಾತನ ಮಾತುಗಳು ಅರ್ಜುನನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬದಲಿಸಿದವು. ಅವನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತನು. ಮೊದಲು ಅವನ ಧ್ವನಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಡುಗಿತು, ಆದರೆ ನಂತರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಅವನ ಉಪಾಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರೆಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರು. ಅಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಒಂದು ವಿಷಯ ಕಲಿತನು: ಜ್ಞಾನವು ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಇರಬಾರದು, ಅದನ್ನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ.
