ఒక అందమైన గ్రామంలో లియో అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతని తండ్రి ఒక రైతు. ఒకరోజు, ఆ గ్రామానికి వచ్చిన ఒక ధనవంతుడైన వ్యాపారి లియోకు కొన్ని బంగారు నాణేలను బహుమతిగా ఇచ్చాడు. 'బాబు, వీటిని తీసుకో, వీటి కోసం నువ్వు కష్టపడాల్సిన అవసరం లేదు' అని ఆ వ్యాపారి చెప్పాడు.
లియో చాలా సంతోషించాడు. కానీ కొన్ని రోజులు గడిచేసరికి, ఆ బంగారం ఖర్చయిపోవడం మొదలైంది. లియో ఆ డబ్బుతో రకరకాల వస్తువులు కొన్నాడు, కానీ త్వరలోనే అతని దగ్గర ఏమీ మిగలలేదు. అదే సమయంలో, అతని స్నేహితుడు సామ్ ప్రతిరోజూ తోటలో కష్టపడి పని చేసేవాడు. సామ్ దగ్గర ఎక్కువ బంగారం లేకపోయినా, అతని దగ్గర ఎప్పుడూ తాజా పండ్లు మరియు కష్టపడి సంపాదించిన తృప్తి ఉండేవి.
లియో తన తండ్రి దగ్గరకు వెళ్లి ఏడుస్తూ అడిగాడు, 'నాన్నా, నాకు ఉచితంగా వచ్చిన బంగారం ఎందుకు అయిపోయింది? కష్టపడకుండా వచ్చిన సంపద నన్ను పేదవాడిని చేస్తోందేంటి?'
అతని తండ్రి ఇలా చెప్పారు, 'నాయనా, శ్రమ లేకుండా వచ్చే సంపద ఇసుకలో కట్టిన కోట వంటిది. అది ఎక్కువ కాలం నిలబడదు. కష్టపడి, తెలివితేటలతో సంపాదించిన సంపద మాత్రమే ఒక దేశానికి లేదా మనిషికి నిజమైన బలాన్ని ఇస్తుంది.'
అప్పటి నుండి లియో కూడా కష్టపడటం నేర్చుకున్నాడు. తన శ్రమతో సంపాదించిన దానిలోనే నిజమైన ఆనందం ఉందని అతను గ్రహించాడు.
