ಹಸಿರಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನ ತಂದೆ ಒಬ್ಬ ರೈತ. ಒಂದು ದಿನ, ಆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಲಿಯೋಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು. 'ಇದನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೋ ಮಗು, ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ,' ಎಂದು ವ್ಯಾಪಾರಿ ಹೇಳಿದನು.
ಲಿಯೋ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಆ ಚಿನ್ನವು ಹೇಗೆ ಖಾಲಿಯಾಯಿತು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಆ ಹಣವನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದನು. ಆದರೆ ಅವನ ಗೆಳೆಯ ಸಮ್, ಪ್ರತಿದಿನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಸಮನ ಬಳಿ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಹಣವಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನ ಬಳಿ ಯಾವಾಗಲೂ ತಾಜಾ ತರಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು.
ಲಿಯೋ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಕೇಳಿದನು, 'ತಂದೆಯೇ, ನನಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಈ ಚಿನ್ನ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಖಾಲಿಯಾಯಿತು?'
ತಂದೆ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆದು ಹೇಳಿದರು, 'ಮಗನೇ, ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ ಬರುವ ಸಂಪತ್ತು ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ ಅರಮನೆಯಂತೆ. ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು, ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಗಳಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತೇ ಒಂದು ದೇಶಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.'
ಅಂದಿನಿಂದ ಲಿಯೋ ಕೂಡ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿತನು. ತನ್ನ ಶ್ರಮದಿಂದ ಗಳಿಸಿದ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿರುವ ತೃಪ್ತಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಸುಖ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.
