ஒரு காலத்தில், சோழபுரமென்னும் அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவனது தந்தை ஒரு விவசாயி. ஒரு நாள், அந்த ஊருக்கு வந்த ஒரு பெரிய வணிகர், இளங்கோவிடம் ஒரு விசித்திரமான ஆஃபர் கொடுத்தார். 'தம்பி, இந்தத் தங்கக் காசுகளை அப்படியே எடுத்துக்கொள். இதற்குப் பதிலாக நீ உழைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை, நீ எதையும் செய்யத் தேவையில்லை' என்றார்.
இளங்கோ மகிழ்ச்சியடைந்து அந்தத் தங்கத்தை வாங்கிக்கொண்டான். ஆனால், சில நாட்களிலேயே அவனுக்கு ஒரு மாற்றம் தெரிந்தது. அந்தத் தங்கம் தீர்ந்து போகத் தொடங்கியது. அவனிடம் இருந்த மற்ற பொருட்கள் அனைத்தும் மெல்ல மெல்லக் குறையத் தொடங்கின. அவனது நண்பன் கதிர், கடினமாக உழைத்துத் தனது தோட்டத்தில் காய்கறிகளை வளர்த்து விற்று மகிழ்ச்சியாக இருந்தான். ஆனால் இளங்கோவிடம் இருந்த செல்வம், ஒரு குளம் வற்றிப் போவது போல மெல்ல மெல்லக் குறைந்து கொண்டே போனது.
இறுதியில், இளங்கோ தன் தந்தையிடம் சென்று அழுதபடி கேட்டான், 'அப்பா, என்னிடம் இருந்த தங்கம் ஏன் தீர்ந்து போகிறது? நான் எதையும் செய்யாமல் கிடைத்த செல்வம் ஏன் என்னை ஏழையாக்குகிறது?'
அவன் தந்தை அவனைத் தழுவிக்கொண்டு, 'மகனே, உழைப்பின்றி வரும் செல்வம் என்பது மணலில் கட்டிய கோட்டை போன்றது. அது நீ எதையும் உருவாக்கத் தெரியாமல், வெறும் செலவிற்காக மட்டுமே இருக்கும்போது, அது ஒருபோதும் நிலைக்காது. உழைத்துச் சம்பாதிக்கும் செல்வமே ஒரு நாட்டிற்கும், ஒரு மனிதனுக்கும் உண்மையான பலத்தைத் தரும்' என்றார்.
அன்று முதல், இளங்கோ கதிரைப் போலத் தானும் உழைக்கத் தொடங்கினான். அவன் தன் உழைப்பால் சேர்த்த செல்வத்தில்தான் உண்மையான நிம்மதியைக் கண்டான்.
