പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ലിയോ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ അച്ഛൻ ഒരു കർഷകനായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ആ ഗ്രാമത്തിലൂടെ വന്ന ഒരു വ്യാപാരി ലിയോയ്ക്ക് കുറച്ച് സ്വർണ്ണനാണയങ്ങൾ സമ്മാനമായി നൽകി. 'ഇത് എടുത്തോളൂ മോനേ, ഇതിനായി നീ ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടതില്ല,' വ്യാപാരി പറഞ്ഞു.
ലിയോയ്ക്ക് വലിയ സന്തോഷമായി. എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ, ആ സ്വർണ്ണം തീർന്നുപോകുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവൻ ആ പണം കൊണ്ട് പലതും വാങ്ങി, പക്ഷേ പെട്ടെന്നുതന്നെ അവയെല്ലാം തീർന്നുപോയി. അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ സാമിനെ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. സാം കഠിനാധ്വാനം ചെയ്താണ് തന്റെ തോട്ടത്തിൽ പച്ചക്കറികൾ വളർത്തുന്നത്. സാമിന് വലിയ സ്വർണ്ണമില്ലെങ്കിലും, അവന്റെ കയ്യിൽ എപ്പോഴും പുതിയ വിത്തുകളും നല്ല വിളവുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ലിയോ തന്റെ അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു, 'അച്ഛാ, എനിക്ക് കിട്ടിയ സ്വർണ്ണം എന്തിനാണ് ഇത്ര വേഗത്തിൽ തീർന്നുപോയത്?'
അച്ഛൻ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു, 'മകനേ, അധ്വാനമില്ലാതെ ലഭിക്കുന്ന സമ്പത്ത് ഒരു മണൽ കൊട്ടാരം പോലെയാണ്. അത് അധികകാലം നിലനിൽക്കില്ല. കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെയും ബുദ്ധിയിലൂടെയും ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്ന സമ്പത്താണ് ഒരു രാജ്യത്തിനോ മനുഷ്യനോ യഥാർത്ഥമായ കരുത്ത് നൽകുന്നത്.'
അന്ന് മുതൽ ലിയോയും അധ്വാനിക്കാൻ പഠിച്ചു. സ്വന്തം കൈപ്പണിയാൽ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷമെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
