ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా అల్లరివాడు, కానీ క్రమశిక్షణ మరియు మర్యాదల పట్ల అతనికి అవగాహన తక్కువ. ఒకరోజు, ఆ గ్రామంలోని పెద్దలు మరియు పండితులు ఒక ముఖ్యమైన విషయం గురించి చర్చించడానికి ఒక పెద్ద సభలో సమావేశమయ్యారు. ఆ సభ చాలా పవిత్రంగా మరియు శుభ్రంగా ఉంది. పండితులు తెల్లని, స్వచ్ఛమైన పడకలపై కూర్చుని మాట్లాడుతున్నారు.
అర్జున్ తండ్రి కూడా ఆ సభలోని గౌరవనీయ పండితులలో ఒకరు. అర్జున్ బయట మట్టిలో ఆడుకుని వచ్చిన తర్వాత, కాళ్లు కడుక్కోకుండానే నేరుగా ఆ శుభ్రమైన పడకపై కూర్చున్నాడు. అతని మట్టి పాదాల వల్ల ఆ పవిత్రమైన పడక అపవిత్రమైంది. అది చూసి సభలోని పండితులు అసహనానికి గురయ్యారు, సభలోని గంభీరత దెబ్బతిన్నది.
అర్జున్ తండ్రి అతడిని దగ్గరకు పిలిచి మెల్లగా ఇలా చెప్పారు, "అర్జున్, ఒక శుభ్రమైన పడకపై మలినమైన పాదాలను ఉంచడం ఎంత తప్పునో, అలాగే జ్ఞానవంతులు కూర్చున్న చోట జ్ఞానం లేనివాడు లేదా మర్యాద లేనివాడు ఉండటం కూడా అంతే తప్పు. మనం ఉన్న చోటు యొక్క గౌరవాన్ని కాపాడటం నేర్చుకోవాలి."
అర్జున్ తన తప్పును తెలుసుకున్నాడు. జ్ఞానుల మధ్య ఉండాలంటే, తానూ జ్ఞానాన్ని మరియు మర్యాదను అలవర్చుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
