ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ നല്ല കുസൃതിയായിരുന്നു, പക്ഷേ കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായി ചെയ്യാൻ അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ഗ്രാമത്തിലെ പ്രഗത്ഭരായ പണ്ഡിതന്മാർ ഒരു പ്രധാന ചർച്ചയ്ക്കായി വലിയൊരു സഭയിൽ ഒത്തുകൂടി. ആ സഭ വളരെ വൃത്തിയുള്ളതും വിശുദ്ധവുമായിരുന്നു. പണ്ഡിതന്മാർ വെളുത്ത പട്ടുവിരിപ്പുകൾ വിരിച്ച പീഠങ്ങളിൽ ഇരുന്നാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്.
അർജുന്റെ പിതാവ് ആ സഭയിലെ പ്രധാനികളിലൊരാളായിരുന്നു. അർജുൻ കളിച്ച കളി കഴിഞ്ഞ്, കാലുകൾ കഴുകാതെ തന്നെ ഓടിവന്ന് ആ വൃത്തിയുള്ള വിരിപ്പിൽ കയറി ഇരുന്നു. അഴുക്കുപിടിച്ച പാദങ്ങൾ കൊണ്ട് ആ വെളുത്ത വിരിപ്പ് അഴുക്കാകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ പണ്ഡിതന്മാർക്ക് വലിയ വിഷമം തോന്നി. സഭയിലെ ഗൗരവമേറിയ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് തന്നെ തകിടം മറിഞ്ഞു.
അർജുന്റെ പിതാവ് അവനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, "മകനേ, ഒരു വൃത്തിയുള്ള വിരിപ്പിൽ അഴുക്കുപിടിച്ച പാദങ്ങൾ വെക്കുന്നത് എത്ര മോശമാണോ, അതുപോലെ അറിവുള്ളവർ സംസാരിക്കുന്ന ഇടത്ത് അറിവില്ലാത്തവനോ മര്യാദയില്ലാത്തവനോ വരുന്നത് ആ സഭയുടെ അന്തസ്സിനെ ബാധിക്കും. ഓരോ സ്ഥലത്തിനും അതിന്റേതായ മാന്യതയുണ്ട്."
താൻ ചെയ്ത തെറ്റ് അർജുൻ മനസ്സിലാക്കി. അറിവുള്ളവരുടെ ഇടയിൽ ഇരിക്കണമെങ്കിൽ അറിവും മര്യാദയും ഉണ്ടാവണമെന്ന് അവൻ പഠിച്ചു.
