ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் சுட்டிப்பையன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; எதையும் முறைப்படி செய்யமாட்டான். ஒருநாள், அந்த ஊரின் பெரியவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து ஒரு முக்கியமான விவாதத்திற்கு ஒரு பெரிய மண்டபத்தில் கூடினர். அந்த மண்டபம் மிகவும் சுத்தமாகவும், புனிதமாகவும் இருந்தது. அங்குள்ள மென்மையான படுக்கைகளில் அமர்ந்து அறிஞர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.
கதிரின் தந்தை ஒரு சிறந்த அறிஞர். அவர் கதிரையும் அந்த கூட்டத்தில் அமர வைப்பார் என்று கதிர் நினைத்தான். ஆனால், கதிர் விளையாடிக்கொண்டே, கால்களைக் கழுவாமல், அழுக்கடைந்த கால்களுடன் அந்தத் தூய்மையான படுக்கையில் ஏறி அமர்ந்தான். இதைப் பார்த்த பெரியவர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர். ஒரு சுத்தமான படுக்கையில் அழுக்கு பாதங்களை வைப்பது எவ்வளவு தவறோ, அதேபோல அறிவுள்ளவர்கள் பேசும் இடத்திற்குத் தகுதியற்ற ஒருவன் செல்வது எவ்வளவு சங்கடமோ, அதுதான் கதிர் செய்த தவறு.
கதிரின் தந்தை அவனிடம் மென்மையாகச் சொன்னார், "கதிர், ஒரு இடத்தின் மதிப்பையும், அங்குள்ளவர்களின் அறிவையும் மதிக்கும்போதுதான் நீயும் மதிப்பாவாய். அறிஞர்கள் கூடும் இடத்தில், அறிவில்லாத அல்லது ஒழுக்கமில்லாத ஒருவன் இருப்பது, தூய்மையான படுக்கையை அழுக்குப்படுத்துவது போன்றது." கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து, இனி எப்போதும் சரியான இடத்திற்குத் தகுந்த முறையில் செல்வேன் என்று உறுதி எடுத்தான்.
