ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಶಿಸ್ತು ಮತ್ತು ಮರ್ಯಾದೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ, ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರು ಮತ್ತು ವಿದ್ವಾಂಸರು ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಲು ದೊಡ್ಡ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು. ಆ ಸಭೆಯು ಬಹಳ ಪವಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ವಿದ್ವಾಂಸರು ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಶುದ್ಧವಾದ ಹಾಸಿಗೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅರ್ಜುನನ ತಂದೆ ಆ ಸಭೆಯ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದನು, ಅವನು ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ನೇರವಾಗಿ ಆ ಶುದ್ಧವಾದ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. ಮಣ್ಣಿನ പാದಗಳಿಂದ ಆ ಬಿಳಿ ಹಾಸಿಗೆ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಅಶುದ್ಧವಾದಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ ಗಂಭೀರ ವಾತಾವರಣವೇ ಬದಲಾಯಿತು. ವಿದ್ವಾಂಸರು ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡರು.
ಅರ್ಜುನನ ತಂದೆ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು, "ಅರ್ಜುನ್, ಒಂದು ಶುದ್ಧವಾದ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಇಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಅಸಭ್ಯವೋ, ಅಷ್ಟೇ ಅಸಭ್ಯವಾಗಿ ಅರಿವುಳ್ಳವರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅರಿವಿಲ್ಲದವನು ಅಥವಾ ಮರ್ಯಾದೆಯಿಲ್ಲದವನು ಇರುವುದು. ನಾವು ಇರುವ ಜಾಗದ ಘನತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ."
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಅರಿವುಳ್ಳವರ ಜೊತೆ ಇರಬೇಕಾದರೆ ತನಗೂ ಅರಿವು ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತು ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
