ఒక అందమైన గ్రామంలో శామ్యూల్ అనే రైతు ఉండేవాడు. శామ్యూల్ చాలా మంచివాడు, కానీ తెలివితేటల విషయంలో కొంచెం అమాయకుడు. ఒకరోజు అతను కష్టపడి సంపాదించిన ఒక బంగారు నాణేన్ని చూసి ఎంతో సంతోషించాడు.
అదే సమయంలో, ఒక అలసిపోయిన బాటసారి శామ్యూల్ దగ్గరకు వచ్చి, 'అయ్యా, నేను చాలా ఆకలితో ఉన్నాను, నాకు ఏదైనా సహాయం చేయగలరా?' అని అడిగాడు. శామ్యూల్ ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా ఆ బంగారు నాణేన్ని ఆ బాటసారికి ఇచ్చేశాడు. 'దీనితో మీరు మంచి భోజనం చేయండి' అని నవ్వుతూ చెప్పాడు.
ఇది చూసిన అతని స్నేహితుడు థామస్, 'శామ్యూల్, నువ్వు ఎంత మూర్ఖుడివి! ఆ నాణెం నీకు ఎంత ముఖ్యమో నీకు తెలియదా?' అని మందలించాడు. శామ్యూల్ ప్రశాంతంగా, 'థామస్, నేను ఇది ఇచ్చేశాను నిజమే, కానీ ఈ వ్యక్తికి ఇది దక్కడం అతని పూర్వజన్మ పుణ్యం వల్లనే అయి ఉండవచ్చు' అన్నాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత, శామ్యూల్ పొలంలో అద్భుతమైన మార్పు జరిగింది. అతని పంటలు అద్భుతంగా పండాయి. తాను చేసిన దానం వల్ల తనకు మంచి జరుగుతోందని శామ్యూల్ గ్రహించాడు. ఒక వ్యక్తి తన దగ్గర ఉన్నదాన్ని సంతోషంగా ఇస్తున్నాడంటే, అది తీసుకునే వ్యక్తి యొక్క పుణ్యఫలం అతనికి దక్కుతోంది అని శామ్యూల్ అర్థం చేసుకున్నాడు.
