ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். சோமு மிகவும் இரக்ககுணம் கொண்டவன், ஆனால் அவனிடம் அறிவு மற்றும் கணக்கு விஷயத்தில் கொஞ்சம் குறைவு. ஒரு நாள், அவன் தனது உழைப்பில் கிடைத்த ஒரு சிறிய தங்கக் காசினைப் பார்த்தான். அப்போது, ஒரு வழிப்போக்கன் சோமுவிடம் வந்து, 'ஐயா, நான் பசியால் வாடுகிறேன், ஏதாவது உணவு அல்லது உதவி செய்ய முடியுமா?' என்று கேட்டான்.
சோமு யோசிக்கவில்லை. அந்தத் தங்கக் காசை அந்த வழிப்போக்கனிடம் கொடுத்துவிட்டு, 'இதை வைத்து நீங்கள் நல்ல உணவு வாங்கி உண்ணுங்கள்' என்று புன்னகையுடன் கூறினான். சோமுவின் நண்பன் ரவி இதைப் பார்த்துவிட்டு, 'சோமு, நீ ஏன் இவ்வளவு முட்டாள்தனமாகச் செய்கிறாய்? அந்த ஒரு காசு உனக்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்று தெரியுமா? நீ அறிவில்லாதவன்!' என்று கடிந்து கொண்டான்.
சோமு வருத்தப்படவில்லை. அவன் சிரித்துக்கொண்டே, 'ரவி, நான் இதைத் தந்துவிட்டேன் என்பது உண்மைதான். ஆனால், இந்தத் தர்மம் எனக்குக் கிடைப்பதற்கு அந்த வழிப்போக்கனின் முன்வினைப் பயன் தான் காரணம் என்று என் தாத்தா சொல்லியிருக்கிறார்' என்றான்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, சோமுவின் நிலத்தில் ஒரு விசித்திரமான விஷயம் நடந்தது. அவன் விதைத்த விதைகள் அனைத்தும் முந்தைய காலத்தை விடப் பல மடங்கு அதிகமாக விளைந்தன. சோமுவிற்குத் புரிந்தது, அவன் செய்த அந்தத் தர்மம் அவனுக்குத் திரும்பக் கிடைத்திருக்கிறது என்று. ஒருவன் தன்னிடமிருந்ததை மகிழ்ச்சியுடன் கொடுப்பது அவன் முட்டாள்தனம் அல்ல, அது பெறுபவரின் நற்பயன் அவனுக்குக் கிடைப்பதற்கான ஒரு வாய்ப்பு.
