ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಯಾಮುವಲ್ ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಸ್ಯಾಮುವಲ್ ತುಂಬಾ ದಯಾಮಯಿ ಆಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಹಣಕಾಸಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಜಾಣತನವಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ, ಅವನು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಒಂದು ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದನು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ದಣಿದ ಪ್ರಯಾಣಿಕನು ಸ್ಯಾಮುವಲ್ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನು ತುಂಬಾ ಹಸಿದಿದ್ದೇನೆ, ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಸ್ಯಾಮುವಲ್ ತಡಮಾಡದೆ ಆ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನೀಡಿದನು ಮತ್ತು 'ಇದನ್ನು ತಗೊಂಡು ನೀವು ಊಟ ಮಾಡಿ' ಎಂದು ನಗುಮುಖದಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅವನ ಗೆಳೆಯ ಥಾಮಸ್, 'ಸ್ಯಾಮುವಲ್, ನೀನು ಎಷ್ಟು ಮೂರ್ಖ! ಆ ನಾಣ್ಯ ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಬೈದನು. ಸ್ಯಾಮುವಲ್ ಶಾಂತವಾಗಿ, 'ಥಾಮಸ್, ನಾನು ಇದನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ನಿಜ, ಆದರೆ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಇದು ಸಿಗಲು ಅವನ ಹಿಂದಿನ ಪುಣ್ಯವೇ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು' ಎಂದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಸ್ಯಾಮುವಲ್ನ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತವಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಂಡುಬಂದಿತು. ಅವನ ಬೆಳೆಗಳು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಇಳುವರಿ ನೀಡಿದವು. ತಾನು ಮಾಡಿದ ದಾನವು ತನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ತಂದಿದೆ ಎಂದು ಸ್ಯಾಮುವಲ್ ಅರಿತನು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಬಳಿ ಇರುವುದನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೀಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದರೆ, ಅದು ಸ್ವೀಕರಿಸುವವನ ಪುಣ್ಯಫಲವು ಅವನಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸಮಯ ಎಂದು ಸ್ಯಾಮುವಲ್ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
