ఒక అందమైన గ్రామంలో అనన్య అనే చిన్నారి తన తాతయ్య మాధవ్తో కలిసి నివసించేది. మాధవ్ గారు చాలా వివేకవంతులు మరియు శాంత స్వభావం కలిగినవారు. ఒకరోజు ఆ గ్రామంలోని అతిపెద్ద ధనవంతుడు విక్రమ్ వారి ఇంటికి వచ్చాడు. విక్రమ్ తన డబ్బుతో అందరినీ తన ఆధీనంలో ఉంచుకోవాలని అనుకునేవాడు.
విక్రమ్ మాధవ్తో ఇలా అన్నాడు, 'మాధవ్ గారు, మీకు చాలా తెలివితేటలు ఉన్నాయి. నాతో కలిసి పని చేయండి, నేను మీకు బోలెడంత బంగారం ఇస్తాను. డబ్బు ఉంటే ప్రపంచం మొత్తం మన పాదాల చెంత ఉంటుంది.' \ననన్యకు ఇది అర్థం కాలేదు. ఆమె తన తాతయ్యను అడిగింది, 'తాతయ్యా, మీరు అతని డబ్బును ఎందుకు తీసుకోలేదు? దానివల్ల మనకు చాలా సౌకర్యంగా ఉంటుంది కదా?'
మాధవ్ గారు నవ్వుతూ ఇలా చెప్పారు, 'అనన్యా, విక్రమ్ కేవలం సంపదను మాత్రమే చూస్తున్నాడు. అతను మనుషులను డబ్బుతో కొనాలని చూస్తున్నాడు. కానీ నిజమైన సంతోషం, కరుణ మరియు జ్ఞానం అనే సంపదలో ఉంటుంది. కేవలం డబ్బునే పరమావధిగా భావించే వారి సాయం లేదా అనుగ్రహం కోసం వెతికితే, మనం మన గౌరవాన్ని కోల్పోతాము. మంచి గుణాలు కోరుకునేవారు, డబ్బు కోసం ఇతరుల ముందు తలవంచరు.'
కొంతకాలం తర్వాత, విక్రమ్ దగ్గర డబ్బు తగ్గినప్పుడు అతని స్నేహితులందరూ అతడిని వదిలి వెళ్ళిపోయారు. కానీ మాధవ్ గారిని ఊరి ప్రజలందరూ ఎంతో గౌరవంగా చూసేవారు. నిజమైన సంపద అంటే డబ్బు కాదు, మంచి మనసు అని అనన్య తెలుసుకుంది.
