ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅನನ್ಯ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ತನ್ನ ತಾತ ಮಾಧವನ ಜೊತೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮಾಧವನರು ತುಂಬಾ ಜ್ಞಾನಿ ಮತ್ತು ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವರು. ಒಂದು ದಿನ ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಶ್ರೀಮಂತ ವಿಕ್ರಮ್ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಹಣ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನವನ್ನು ಬಳಸಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತನ್ನ ಕೈತೋಟದಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಬಯಸುವವನಾಗಿದ್ದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಮಾಧವನರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು, 'ಮಾಧವರೇ, ನಿಮಗೆ ತುಂಬಾ ಜ್ಞಾನವಿದೆ. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬನ್ನಿ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಅಪಾರವಾದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಹಣವಿದ್ದರೆ ಜಗತ್ತೇ ನಮ್ಮ ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ.' ಹಣವೇ ಎಲ್ಲವೂ ಎಂದು ಅವನು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
ಅನನ್ಯ ತಾತನ ಬಳಿ ಕೇಳಿದಳು, 'ತಾತಾ, ಯಾಕೆ ನೀವು ಅವರ ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ?'
ಮಾಧವರು ಮೃದುವಾಗಿ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು, 'ಅನನ್ಯ, ವಿಕ್ರಮ್ ನೋಡುವುದು ಕೇವಲ ಹಣವನ್ನು ಮಾತ್ರ. ಅವನು ಹಣದಿಂದ ಜನರನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು ಕರುಣೆ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿあります. ಹಣವನ್ನೇ ಸರ್ವಸ್ವವೆಂದು ಭಾವಿಸುವವರ ಅನುಕಂಪವನ್ನು ನಾವು ಬಯಸಬಾರದು. ಅಂತಹವರನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಘನತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.'
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ವಿಕ್ರಮ್ನ ಹಣ ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ ಅವನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ ದೂರವಾದರು. ಆದರೆ ಮಾಧವನವರನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಎಂದರೆ ಹಣವಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಗುಣ ಎಂದು ಅನನ್ಯ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಳು.
