ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അനന്യ എന്ന പെൺകുട്ടി തന്റെ മുത്തശ്ശൻ മാധവൻ്റെ കൂടെ താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ വളരെ ജ്ഞാനിയായ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ആ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ധനികനായ വിക്രം അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. വിക്രം തന്റെ സ്വർണ്ണവും പണവും ഉപയോഗിച്ച് എല്ലാവരെയും തന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിർത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനായിരുന്നു.
വിക്രം മാധവനോട് പറഞ്ഞു, 'മാധവാ, നിങ്ങൾക്ക് വലിയ അറിവുണ്ട്. എന്റെ കൂടെ വരിക, ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ധാരാളം പണം തരാം. പണം ഉണ്ടെങ്കിൽ ലോകം മുഴുവൻ നമ്മുടെ കാൽക്കീഴിൽ വരും.' പണമാണ് എല്ലാത്തിൻ്റെയും അടിസ്ഥാനമെന്ന് വിക്രം വിശ്വസിച്ചു.
അനന്യയ്ക്ക് ഇത് മനസ്സിലായില്ല. അവൾ മുത്തശ്ശനോട് ചോദിച്ചു, 'മുത്തശ്ശാ, എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പണം സ്വീകരിക്കാത്തത്?'
മാധവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു, 'മോളേ, വിക്രം കാണുന്നത് വെറും പണമാണ്. പണം കൊണ്ട് മനുഷ്യരെ വാങ്ങാൻ അവൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ സന്തോഷവും മൂല്യവും സ്നേഹത്തിലും നന്മയിലുമാണ്. പണത്തെ മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കുന്നവരുടെ സഹായം തേടിപ്പോയാൽ, നമ്മൾ നമ്മുടെ അന്തസ്സും മൂല്യവും നഷ്ടപ്പെടുത്തും. കരുണയും അറിവും തേടുന്നവർ ഒരിക്കലും പണത്തിന് മുന്നിൽ തലകുനിക്കില്ല.'
കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ, വിക്രമിൻ്റെ പണം കുറഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും അവനെ വിട്ടുപോയി. എന്നാൽ മാധവനെ എല്ലാവരും സ്നേഹത്തോടെ ബഹുമാനിച്ചു. പണമല്ല, മറിച്ച് നന്മയാണ് യഥാർത്ഥ സമ്പത്തെന്ന് അനന്യ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
