ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற சிறுமி தன் தாத்தா சோமசுந்தரத்துடன் வாழ்ந்து வந்தாள். சோமசுந்தரம் ஒரு ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியர், எப்போதும் அமைதியாகவும் அறிவுபூர்வமாகவும் இருப்பார். ஒரு நாள், அந்த ஊரின் மிகப்பெரிய பணக்காரர் ரங்கநாதன், இளவேனிலின் தாத்தாவைச் சந்திக்க வந்தார். ரங்கநாதன் தன் தங்கக் காசுகளையும், விலை உயர்ந்தப் பொருட்களையும் காட்டி, 'சோமசுந்தரம், உங்களிடம் நிறைய அறிவு இருக்கிறது. என்னுடன் சேர்ந்து தொழில் செய்யுங்கள், நான் உங்களுக்குப் பெரும் செல்வம் தருகிறேன்' என்று கூறினார்.
ஆனால் ரங்கநாதனின் நோக்கம் வேறு. அவர் தன் பணத்தைப் பயன்படுத்தி மற்றவர்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க விரும்பினார். அவர் இளவேனிலின் தாத்தாவிடம், 'பணம் இருந்தால் தான் உலகில் மரியாதை, மற்றவர்கள் உங்களுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும்' என்று பெருமையாகக் கூறினார். இளவேனில் இதைக் கேட்டுத் திகைத்தாள். 'தாத்தா, இவ்வளவு பணம் இருக்கும்போது ஏன் நீங்கள் அவரிடம் செல்லவில்லை?' என்று கேட்டாள்.
தாத்தா மென்மையாகச் சிரித்தார். 'இளவேனில், ரங்கநாதன் பார்ப்பது வெறும் பொருளை மட்டுமே. அவர் மற்றவர்களைத் தன் பணத்தால் வாங்க நினைக்கிறார். ஆனால், உண்மையான மகிழ்ச்சியும் மதிப்பும் அன்பிலும், நற்பண்புகளிலும் தான் இருக்கிறது. மற்றவர்களைத் தன் வசப்படுத்த நினைப்பவர்களின் சலுகைகளைத் தேடிப் போனால், நம்முடைய சுயத்தையும் மதிப்பையும் இழந்துவிடுவோம். அறிவு மற்றும் கருணையைத் தேடுபவர்கள், பணத்திற்காகத் தங்களை விற்க மாட்டார்கள்' என்றார்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ரங்கநாதனின் பணம் குறையத் தொடங்கியது, ஆனால் அவர் தன் நண்பர்களைக் கூடத் தன் பணத்திற்காகவே பார்த்தார். ஆனால் சோமசுந்தரம் தன் அறிவாலும், அன்பாலும் ஊர் மக்களால் மதிக்கப்பட்டார். இளவேனில் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றாள்: உண்மையான செல்வம் என்பது மற்றவர்களைத் தன் வசப்படுத்துவது அல்ல, மற்றவர்களின் அன்பைப் பெறுவது.
